Jazzblaðið

						Negrasveit, sem kölluð var hinir fimm

o-ndar rhytlimans, Teddy Bunn lék á gít-

arinn, Virgil Scroggins trommaði með smá-

s°fli á ferðatösku vafna umbúðapappír,

°g svo voru þrír ukulele-leikarar og var

Leo Watson einn þeirra og söng líka, en

Songur hans var mjó'g ámóta og trombón-

leikurinn hjá Benny Morton. Þessi hópuv

'ék mjö'g Iétta og þó mjög æsandi músík.

Eftir bannið fluttist Onyxinn niður og

yfir götuna í stærri húsakynni, og Andar

Rhytmans fluttu með. Það liðu nokkriv

dagar áður en Joe Helbock forstjóri fengi

afengisveitingaleyfi, og á meðan vav stað-

urinn auðvitað svo að seg.ja tómuv. En

þetta vav byvjunin að því að gera Vestur-

Fimmtugasta og annað stræti að mið-

PUnkti swingsins. Þá er einnig skylt að

ííeta þess, að um þetta leyti kom „Wingy"

Manone fram í Jam-klúbbnum, sem var til

húsa í hótelkjallara skammt frá, en það

stóð ekki nema í viku, því að síðan var

staðnum lokað fyriv það, að nágvannavniv

urðu fyriv ónæði af samkundunni, sem

stundaði gjálífi fvam eftiv nóttum og hafði

1  fvammi  aJlskyns  léttúð.

Þavna vav dansgólf, og það náði engvi

átt að neita sér um að dansa við Mannone,

»Matty" Matlock, Eddie Miller, Ray Bau-

duc og aðra. í þessari viku voru þeir Bud

Freeman og Fats Wallev tíðiv gestiv þavna,

°g það vav líklega fyvsta góða jazzhljóm-

sveitin, sem vakti mikla athygli í New

York síðan Wolvevines héldu hljómleik-

ana í Cindevella 1924. Á þessu stigi máls-

!ns áttu swingáhugamennivniv eftiv að

koma fvam.

Þeiv létu samt ekki standa á sév. Eitt

ávið mátti sjá þá vaxa með vikulegum

hópum alvituvva skóladvengja og hvaustva

°g laglegra ungra stúlkna, sem vissu nú

ekki lengur, hvort þau ættu að hlusta á

,.Wingy" Mannone eða „Stuff" Smith eða

fara á skíðum eða horfa á sólaruppkomu

eða hvort til væri nokkuð annað betra.

Það vav lika gaman og góð músík við

Austuv-Fimmtugasta  og  annað  stvæti.  Ég

man eftiv Mike Riley, þegav hann lék ein-

leik á rafmagnstrombón af djöfullegum

móði, og fléttaði stíl allra annara inn í

leikinn og æpti svo upp úr þurru eða í

miðju kafi: „Halló, Jói!" á einhvern kunn-

ing.ia, sem hann ímyndaði sér að væri aft-

ast í salnum. Og Benny Goodman hallaði

undir flatt og setti skeifu á munninn, þeg-

ar hann fylgdist með hinum ófyrirsegjan-

legu útúrdúrum h.já Pee Wee Russel með

klarinettið — „skyldi hann nú komast

skammlaust úr þessu?" Venjulega gerði

hann það. Og Teddy Wilson vísaði á bug

leiðinlegum fylliraft, sem suðaði um það

upp undir tuttugu mínútur að fá lag, sem

Teddy vildi ekki Ieika, en vaftuvinn lét

ekki þav við sitja, slangvaði upp að svið-

inu og slengdi einum dollava á píanóið.

Wilson sagði vólega, að dvykkjuvaftuvinn

hefði haft meivi ánægju af að gefa dalinn

en honum, Wilson, myndi nokkui'ntíma

hlotnast af að taka við honum og daluv-

inn hvíldi uppi á píanóinu og lagið vav

ekki leikið. Eg minnist Joe Mavsala leika

fyrir tómu húsi í McKenzie-klúbbnum

þvílíka músik, sem glatt hefði Teschmaker,

og þá gleymi ég ekki Jonah Jones, tvompet-

leikaranum með Stuff Smith, sem gerði

„Trucking" vinsælt og það hefði ekki átt

að fava út fyrir hans túlkun. Og þavna var

tvompetleikavinn Chavlie Shavevs og lék

Basin Street yndislega og nákvæmlega með

hljómsveitinni litlu hans John Kivby, og

f,jórtánmenningarnir hans Count Basic

voru að leika King Porter af þeim krafti,

að fyvivliðinn missti henduvnav af píanó-

inu og hann sat og hlustaði á þá dálítið

tovtvyggnu bvosi, og það minnti mig á

Fletchev Hendevson, sem svipað kom fyviv.

Og þavna vav Bessie Smith, síðdegis einn

sunnudag, uppi á lofti í hei'bevginu með

Fnegu dyrnar, og söng blues, án þess að

fava úr loðskinnkápunni. Það var eitthvað

heimskulegt við fólk, sem sat, tvö hundruð

talsins, á garðstólum og ranghvolfdi aug-

unum að Bessie, en það hafði engin áhrif

á hana. Hvernig Negrum tekst að komast

Frh. á bls. 18.

gjazzbtaðið        O