Jazzblaðið

						TROMPETLEIKARINN

Framhaldssaga eftir Dorothy Baher.

Upphaf sögunnar.

Höfundur segir, að sagan sé til oröin

fyrir áhrif af tónlist einhvers bezta og

frægasta jazzleikara, sem lifað hefur,

bandariska trompetleikarans Bix Beider-

hecke, en sé \>ó ekki œvisaga hans né nokk-

urs manns. Þessi listamaður féll í valinn

i blóma lifsins, og ýmislegt sem kunnugt

er úr ævi hans, þykir svipa til örlaga sögu-

hetjunnar, og því hafa margir Bix jafn-

an í huga við lestur bókarinnar.

Rikki Marteins hafði eklti mikið af for-

eldrum sinum að segja. Móðir hans dó fá-

um mínútum eftir að hann fæddist og faðir

hans strauk fáum dögum siðar, og skildi

Rikka eftir hjá frænku hans og frænda,

systkinum, sem tólcu hann með sér, þegar

þau fluttu búferlum til Los Angeles, og

þar eyðir Rikki æskuárum sínum frá því

að hann var átta ára. Heimilislíf vissi hann

þó ekki hvað var, hann hafði reyndar fæði

og húsnæði, en varð að sjá um sig að öðru

leyti sjálfur. Hann gekk l barnaskóla, en

var heldur linur við lærdóminn, gekk ill að

læra állt, sem ekki hafði rim eða rhythma.

Hann skreiddist þó gegnum prófið. Þá

sneri hann sér að því að innrita sig í gagn-

fræðaskóla, en sú skólaganga varð ekki

lengri. Honum varð af tilviljun gengið inn

í kirkju, þar sem hann freistaðist til að

taka lag á píanóið, og þarmeð var hann

kominn í tæri við köllun sína, tónlistina.

Hljóðfæri átti liann ekkert, en hann liafði

séð i búðargluggum meðf ærilegri ódýrari

hljóðfæri en píanó, t. d. blásturshljóðfærin,

og ákveður að leggja sig allan fram til

þess að eignast slíkt verkfæri. En, hvað á

hann? Hvar á að taka peningana? Hvað

getur hann selt? Hvað getur hann veðsett

fyrir gripnum?

Hann átti reyndar um þessar mundir

fernar buxur, allar nokkurnveginn jafn

góðar, sæmilegar, og þrjú snilldarleg hengi-

tré, en hann gat ekki leyft sér að pant-

setja buxurnar sínar. Frænka háns hafði

haft of mikið fyrir að ná í þær handa hon-

um. Engu fremur gat hann haldið áfram

að snuðra kringum veðlánabúðirnar með

nefið að glugganum. Þeir setja mann inn

fyrir slíkt, því að það er flakk. Þuð seni

enn verra var, í þessu tilfelli, það var bæði

flakk og skróp, og fyrir slíkt er maður

dreginn aftur í skólann. Hann þurfti okki

að láta segja sér neitt um  það.

Og þá, allt í einu, datt honum í hug,

að hið snjallasta, sem hann gæti gert, væri

að fá sér vinnu og vinna sér inn nóga pen-

inga til þess að geta dregið sig í hlé heim

í íbúðina hans frænda með heiðarlega borg-

að klarinett eða trompet og halda áfram

tónlistarnáminu. Auðveldast af öllu, væri

að húkka sér einhvers staðar í salmabók.

Allrasálnakirkja er nú ekki eina kirkjan

í Los Angeles. Það ætti svo sem að vera

hægðarleikur að húkka sér einhvers staðar

í nótnahefti, ef maður vissi, hvar það væri

að finna.

En hann var ósköp litill. Fjórtán ára

gamall virtist hann hvorki vera stærri né

sterkari en hann væri tíu ára. Hann hefði

kannski getað komizt í drengjakór —¦ það

hefði líklegast verið rétta starfið handa

honum — en það var ekki um neina

drengjakóra að ræða. Aftur á móti var

hnefaleikavöllur í þeim hluta borgarinnar,

og hann fór þangað til að bjóðast til að

selja leikskrár og sælgæti á kappleikakvöld-

um. Hann fékk ekki vinnuna. Hann vissi

það áður, en hann bauð sig fram. Hann

hafði   haldið   sig   of   mikið  innanhúss   og

16   Ja„lháiá