Jazzblaðið

						hann bar með sér næringarskort og það

duldist ekki, að hann hugsaði mikið. Af

þessum ástæðum var ekki við því að bú-

ast, að hann væri talinn efnilegur sölu-

maður, sem bæði þarf að vera harður af

sér og smjaðurslegur. Sama endurtók sig

á næsta stað, í fimleikahúsi Harra Bivers.

Rikki stóð þar og beið, og innan stundar

birtist Bivers sjálfur og sagði: „Hvað seg-

ir þú, litli minn?" Og þegar Rikki var bú-

inn að segja það, glotti Bivers heldur vina-

lega til hans og sagði: „Ég skal segja þér,

hvað ég geri. Ef ég þarf nokkurn tíma á

manni að halda til þess að varpa bómull-

arhnoðra, þá skal ég hringja í þig".

Og þá, þegar allt leit sem verst út fyrir

honum, flaug vinnan í fangið á honum.

Hann gekk inn á kúluspilastofu Ganda

einu sinni um hádegið, til þess að kaupa

sér súkkulaðistykki, og rétt í því að hann

var að velja sér stykki, rak hann augun

i auglýsingu á veggnum: Drengur óskast.

Hann stakk súkkulaðinu í vasann og gekk

eftir salnum til þess að jafna sig. Síðan

sneri hann við og sagði við afgreiðslu-

manninn (það var Gandi sjálfur): „Þurfið

þið enn á dreng að halda?"

Og þetta var allt og sumt. Hann byrjaði

að vinna á stundinni. Allt, sem hann átti

að gera var að reisa við tíu stöpla í ein-

um ganginum á meðan kúlan hratt hinum

tíu um koll í næsta gangi, og síðan stilla

þeim upp á meðan þeim var hrutt um koll,

sem hann var að ljúka við að raða, og

þannig koll af kolli. Gandi sagði Rikka,

að drengurinn, sem hélt vinnunni á undan

honum, hafi ekki haft hugann við verkið

einn daginn og meiddist á fæti, „líttu því

kringum þig, við berum enga ábyrgð á þér.

Þrifleg vinna og tveir og hálfur dalur

á viku, tuttugu dalir fyrir tvo mánuði,

fjörutíu fyrir fjóra og þá getur farið að

draga af þér, sagt upp, ef þér sýnist, keypt

þér hvað sem þú villt, eins og gull í göt-

unni. En gefðu kúlunum auga!"

4.

Eðvarð   Ríkharði   Marteins   féll   starfið

sitt vcl.  Að minnsta 'kosti hélt hann því.

Hann fór rösklega að því að stilla upp

stautunum í hinum ganginum, honum hafði

ekki enn verið skutlað um koll, og hann

tók út kaupið sitt á hverju laugardags-

kvöldi, tvo og fimmtíu, hvorki meira né

minna. Auk þess atvikaðist það lvjá Ganda,

að hann hitti fyrir fyrsta vin sinn, Smók

Jórdan — sinn fyrsta, síðasta og eilífa

vin, Smók.

Smók Jórdan vann við og við hjá Ganda,

hann átti að sópa og hreinsa gólfin. Hann

hafði líka haft starf Rikka, fyrir löngu,

en aðsóknin fór minnkandi og Gandi komst

að því, hvað olli, svo að hann réði til sín

annan lágvaxnari og djarfari náunga til

að reisa við stautana. Smók var átján ára,

liðlega þrjár álnir, litarhátturinn einhvers

staðar milli dreyrrauða og miðnæturbláma,

góður djúpur litur með ágætum ljósköfl-

um. Hann var hugulsamur piltur, hneigð-

ist að heimspeki, og hreyfingar hans voru

nákvæmar og rólegar. Gandi hafði nú ekki

prísað hann fyrir að vera með öllum mjaUa,

en þar skjátlaðist honum. Smók var seinn,

en hann hafði sína ástæðu fyrir því. Hvern-

ig hann gekk, eða drógst úr sporunum, gaf

í fljótu bragði til kynna, að hann hlyti að

vera einhver endemis-klaufi, en þegar mað-

ur fór að skoða nánar göngulagið og frest-

aði hleypidómum, komst maður að því, að

það var mjög taktfullt, einna líkast hæg-

um dansi. En það er einmitt það sem það

í rauninni var. Rhythminn hljómaði alltaf

stöðugt í eyrum Smóks Jórdans, stundum

söng hann með honum, stundum gekk hann

bara með honum eftir gólfinu, hægt og

lyfti aðeins fætinum. Það var hægt að gera

sér grein fyrir, hvað það var, ef maður

veitti því athygli, því að öðru hvoru heyrð-

ist braður rhythmi, og þá var hann kominn

yfir gólfið í einni svipan. Annars kaus

hann heldur að iiafa það hægt, og það var

einmitt það sem ruglaði  Ganda.

Þegar hann ýtti sópnum eftir gólfinu,

urðu afköstin lítil. Hann var búinn að

öðlast stíl í því að sópa, og það var gott

að hlusta á það frá upphafi til enda. Það

hafði  sína galla frá hagrænu  sjónarmiði,

ýaiiblaAií        1/