Musica

						Norðmenn

breyra Pérri Goyt

2. marz 1948 var merkisdagur, því að þann dag var

Pétur Gautur frumsýndur í „Det Norske Teater" í

sinni nýju mynd.

Rirhöfundurinn Henrik Rytter hefur þýtt leikinn

á nýnorsku og Hara'ld Sæverud, hið þekkta norska

tónskáld, hefur samið tónlistina, tónlist Griegs hefur

verið fjarlægð.

Þessi tilraun er hin merkilegasta, og er henni fylgt

með álhuga um allan íheim, og eru líkindi til að mikið

verði um hana deilt heima í Noregi svo og annars

staðar.

Hans Jacob Nielsen fonstjóri leik'hússins hefur í

ræðu, er hann hélt í norska stúdentafélaginu, gert

grein fyrir ástæðunum fyrir þessum breytingum.

Hann heldur því fram, að tónlist Griegs hafi haft

áihrif á leikritið hvar um heim sem það hefur verið

uppfært.

„Tónlist Griegs á ekkert skylt við efni leiksins,"

segir forstjórinn. „Hún er of rómantísk."

„I Pétri Gaut má sjá æsku Ibsens, „fylliríisskálds-

ins", eins og einn af velgerðamönnum hans kallaði

hann, er hann stjórnaði leikhúsinu í Kristianiu, sló

s'löku við starf sitt, en sat þess í stað á lélegum kaffi-

húsum, drakk og slæptist. En vegna tónlistar Greigs

(og bændasagna Björnsons) er Gautur orðinn ao

nokkurs konar „rómantískri" hetju, svallgefinni, en

undir hinu hrjúfa yfirborði „en god gut".

„Og þannig er hið brennandi háðrit Ibsens orðið

að nokkurs konar hetjusögn."

Þannig farast hinum norska leikhússtjóra orð, og

verSur fróðegt að sjá hvernig tilraunin tekst.

komast í hendur góðs 'kennara, og þá mætti mikils af

honum vænta.

GuSmunda EMasdóttir skilaSi sínu hlutverki af mik-

illi smekkvísi eins ag viS mátti búast, og var fram-

koma hennar á svSinu öll meS ágætum.

Undirleikur Weisshappels var öruggur aS vanda.

T. A.

Stephan Foster

eins og hann er í myndinni er var samin um líf hans.

Æviégrip

Srephans Collins Foster

Stephan Foster, einn af vinsælustii þjóðlagalhöfund-

um, er uppi hafa verið, fæddist í Lawrenceville, Pen-

sylvaníu, 4. júlí 1836.

Hann hefur alls samið um það bil 175 lög, og munu

um 20 þeirra enn lifa meðal alþýðu manna um allan

'heim.

Hver þekkir ekki lög eins og „Old Black Joe", „Old

Folks at Home", „My Old Kentucky Home" og

„Beautiful Dreamer" ?

Það má segja að þessi tregablöndnu, fallegu lög

nafi 'hrært hjarta hvers manns hins siðmenntaða heims

með einfaldleik sínum, tilfinningadýpt og fegurS.

ÞaS er sagt um Foster, aS hann hafi setiS tímunum

saman og hlustaS á söngva hinna svörtu þræla, og

gegnum sönginn kynntist hann hinum svarta manni,

kynntist góSlyndi hans og barnslegri þrá eftir betri

ævi, hann skildi hve bágt sá maður á, er á allt sitt

undir duttlungum hvítra húsbænda, manna, er litu á

svertingjana ekki sem menn, heldur sem skepnur.

Fyrst eftir að Foster 'hóf feril sinn sem tónskáid var

hann svo fátækur sem mest má vera, en smátt og smátt

tók honum að græðast fé, hann gi'fti sig og eignaðist

barn, en heitasta ósk Fosters var að bua til stórt verk,

og er hann hafði unniS aS því um langan tíma, lét

hann uppfæra þaS, en þaS hlaut slæma dóma, og hafði

þetta mikil áhrif á hann.

Brátt kom að því aS vinsældir hans tóku að minnka,

lagðist hann þá í drykkjuskap, skildi við konuna og

framdi sjálfsmorS, 13. jan. 1864, þá 38 ára að aldri.

12   MUSICA