Ég kann nefnilega ágæta vel á slökkvarann......" Ýmislegt er sagt misjafnt um efnisval og flutning á dagskrá útvarpsins sumt af viti og sanngirni, en annað af litlum skilningi og enn minni góðvild. Tjóar ekki um slíkt að sakast. Sjálfsagt er þá að geta þess einnig, sem vel fer, og gera það sumir, en þess geldur útvarpið eins og aðrir, að því sem miður fer, er oftast nær meira á lofti haldið, enda jafnan lágværari anægjuraddirnar en útásetninga- semin. . Menn ræða fram og aftur um kosti og galla dag- skrár.innar, seinheppni i efnisvali, hik og hósta, líka skemmtilega tilbreytni og lýtalausan flutning. Kalla menn, að útvarpið hafi af því góðan stuðning, að hlustendur láti í Ijós álit sitt. Hefur það líka reynst svo, en vafalaust má þó deila um gagnsemi þess að ræða einstaka efnisliði dagskrárinnar, hversu mik- il hún er. Mönnum sýnist mjög sitt hverjum, en fair taka til máls, svo að hætt er við að heildafmynd ummælanna verði dálitið úr lausu lofti gripin, auk þess sem mjóg oft er vandkvæðúm bundið að sam- ræma sundurleitar kröfur. Hér skal því alls ekki farið út í þá sálma að gagn- rýna dagskrána í einstökum atriðum, enda væri það sízt til nýbreytni hjá hlustendum. Sumir eru ákaflega óánægðir með útvarpsefnið og láta það óspart i ljós. Engan þekki ég þó, sem fargað hef- ur. viðtæki sínu af þeim sökum eða fleygt því út á haug í bræði. Og sumir hinna óánægðu eru meira að segja varla mönnum sinnandi, sé viðtæki þeirra bilað, jafnvel þótt þeir hafi það stundum á orði, að truflanir séu skárstar á dagskránni. En ekki finnst mér nein ástæða til þess að ganga af göflunum af vandlætingu, þótt sitthvað sé það á dagskrá útvarpsins, sem væri mér til stórleiðinda, ef ég hlustaði á það. Þvert á móti hef ég lag á að láta það verða mér líka til nokkurrar ánægju. Eg kann öldungis óbrigðult ráð til þess. Eg kann nefni- lega ágæta vel á slökkvarann, spara hvergi að beita honum og tel hann eitthvert hið þarfasta áhald, sem kunnáttumenn hafa fundið upp fyrir útvarpshlust- endur. Það vekur rhér næstum mikinn fögnuð, þegar sárir og emjandi breimtónar jasshljómsveit- anna skólpast með sogandi boðaföllum út frá við- tækinu, að seilast í slökkvarann og skrúfa fyrir. Á þann hátt nýt ég þeirrar músíkkur bezt. Og eins er ég í sólskinsskapi, er ég ómaka mig til þess að stinga upp í einhvern ræðuskörunginn, karl eða konu, sem að mínum dómi hefur orðið helzt til langorður um ekki neitt, og finnst mér þá sem hann hljóti að standa á öndinni, rétt eins og ég hefði lánað honum vasaklútinn minn, óbeðinn og með sérstökum hætti. Nú er ekki svo að skilja, að þetta sé eina ánægjan, sem ég hef af útvarpsefninu. Sumt læt ég svona vera, annað er þolanlegt og að enn öðru er næsta mikill fengur. Svo er að mínu áliti um erindi Fred Hoyle stjarneðlisfræðings, sem Hjörtur Halldórsson menntaskólakennari héfur verið að flytja undanfarið að loknu hádegisútvarpi á sunnudögum. Tækifæri Islendinga til að nema aðalatriði hinnar nýju heims- myndunar- og stjarneðlisfræði eru aJls ekki á hverju strái, svo að útvarpsráð og menntaskólakennarmn eiga þakkir skilið fyrir erindin. _ . En vel á minnzt. Væri nokkuð út í bláinn, að slíkir erindaflokkar eða erindi yrðu framvegis flutt- ir á þessum tíma á dagskránni, óbrotin en efnismikil fræðsluerindi fyrir almenning, ætluð þeim, sem leyfa sér þann munað að hugsa ofurlitla stund í viku hverri. Sú skoðun er að vísu orðin nokkuð útbreidd, að fólk vilji ekki lilusta á annað efni en það, sem auð- veldlegast rennur inn um annað eyrað og svo út um hitt eitthvað, sem hlæja má að um stund, en síð- an gleyma. Raunar skal það játað, að ærið eru. þeir margir, sem gímga um með tómar höfuðskeljar galtómar svo að í bylur, ef högg er drepið á skall- ann. En hinir eru áreiðanlega margir lika, sem kjósa heldur kjarnfóðrið en léttmetið, sé þess nokkur kost- ur, og þá ef til vill helzt þeir fróðleiksfúsir alþýðu- menn, sem skammrar skólagöngu hafa notið. Sigvaldi Hjálmarsson Lesendur! sendið Viðhorfi hlustenda" stuttar greinar um álit yðar á útvarpsdagskránni. Utaná- skriftin er Útvarpsblaðið" Reykjavík, Póst- hólf 1043. ¦ 16 ÚTVARPSBLAÐIÐ