Útvarpstíðindi : nýr flokkur

						Sí<>a*< ;i n\nrp íorNc^taiiw.

lierra $vein« lljönissoiiar,

til lijoðariniiar

Flutt 1. janúar 1952

ENN ER ÁR liðið í aldanna skaut.

Eins og önnur ár, skilur það eftir mis-

jafnar minningar, sumar sárar, aðrar ljíif-

ar.

Ég hef ástæðu til að þakka sérstaklega

fyrir gamla árið, — alla þá alúð og hlýju.

sem mér var sýnd sjötugum og í sji'ik-

leika mínum að undanförnu.

Einnig vil ég þakka viðtökur þær, er-

ég hlaut á ferðum mínum um landið. Ég

kom á nýjar slóðir, hitti margt fólk, sem

mér var ókunnugt áður eða kunnugt af

afspurn einni.

Náttúrufegurð íslands er rómuð af út-

Iendum og innlendum, formfegurð fjall-

anna hrífur hvern mann. Sífelldur breyti-

leiki í línum og litum mætir auga ferða-

mannsins. En fulla nautn af fegurð lands-

ins og annan skilning á því fá menn að-

<jins með því að kynnítst fólkinu, sem

byggir það. Þetta hefur verið fyrri reynsla

míri á ferðum mínum um landið og stað-

festist hún fullkomlega á ferðum mínum

í sumar. Kynni mín af fólkinu voru mér

mikil uppörvun og ollu mér aldrei von-

brigðum. Hvergi varð ég var við barlóm,

vonleysi um framtíðina né vantrú á land-

ið og gæði þess. Víða mátti sjá miklar

framkvæmdir undanfarinna ára og full-

ur áhugi ríkti um að halda í horfinu, bæta

2   ÚTVAnPSTÍDINDI

við bæði um jarðrækt og aðrar verklegar

framkvæmdir.

Eg kom á fæðingarstað Jóns Sigurðs-

sonár, Hrafnseýri við Arnarfjörð. Þótt fátt

minni þar nú á bernskuspor hinnar miklu

frelsishetju og aðeins standi eftir af bað-

stofunni, sem hann fæddist í, eirin fall-

andi veggur, er enn ilmur úr jörðu á þess-

um stað. Byggðin þar er fámenn og víða

anriárs staðar þar sem ég kom, hafði safn-

azt saman fleira fólk. En þarna var þó

meira af ungu fólki, að því er rnéí virtist.

Á Hrafnseyri er óbrotinn minnisvarði

um Jón Sigurðsson.

Það er gott að höggva í stein minningar

um forna frægð og urinin afrek til örv-

unar síðari kynslóðum, en J)jóð, sem horf-

ir fram og vill ekki einungis una við

Ijóma liðins tíma, þarf fyrst og fremst að

leggja alúð við menntun og uppeldi æsku-

lýðsins, sem innan stundar á að leysa hina

eldri af hólmi.

Nú á tímum heyrast oft raddir um það,

sem miður er í fari íslenzkrar æsku, bóg-

lífi hennar, gleðifíkn og eyðslusemi. —

Margt af þessu er rétt og fullkomið á-

hyggjuefni. En mér finnst ekki ástæða

til þeirrar bölsýni, sem stundum gætir

í þessu sambandi. Vér skulum minnast

þess, að slíkum dómum hefur ekki ein-

ungis æska vorra tíma orðið að una.

Æskuna og oss hin eldri, sem slíkan dóm

felldum, virðast stundum skilja mikil höf.

Rosknir menn gleyma því stundum furðu