NOKKUR ATRIÐI ÚR Nýjársprédikiiii 11152 eftir séra Emil Björnsson ÁRAMÓTIN eru tími uppgjörs og reíknings- skila hið ytra og hið innra. I dag eigum við að standa samvizku okkar reikningsskap, kristn- ir menn, á morgun kann það a8 vera of seint. Hugsið ykkur, að í hvert skipti sem við ritum ártal undirritum við í rauninni yfirlýsirígu um að við séum kristnir menn, við miðum tímatal okkar við Krist. En að telfast kristinn maður er alvarlegt og því fylgir mikil ábyrgð vegna þess að það hrópar í himininn að játast undir merki hans, sem var heill í öllu, í friðarboðskap sínum, réttlætiskrófuni, sannleiksást og mannást. Ekkert er háleitara í þessum heimi en svika- laus kristindómur, ekkert göfugra, ekkert hreinna og ómengaðra, hví að svikalaus krist- indómur er Kristur sjálfur að verki. Ekkert viðurstyggilegra en yfirskin guðhræðslunnar, trú- arlegt skálkaskjól, liræsni og sjálfsánægja. En ef gengið er að samvizkunni og gert upp við hana eins og vera ber og andspænis öxinni, sem reidd er að rótum trjánna við þessi tímamót, þá getum við ekki logið því að okkur að hinn kristni heimur, eins og -það er kallað, sé nokkuð í líkingu við guðsríki Krists. Mikill hluti heims hefur um langan aldur stun- ið undir nýlenduoki kristinna þjóða, mamm- onsdýrkunin, sem Kristur varaði mest við, hefur jafnvel aldrei verið meiri meðal kristinna þjóða. Kristnar j>jáðir Iiafa steypt heiminum í hyldýpi tveggja alheimsstyrjalda; og hver er boðskapur aðalframkvæmdastjára Sameinuðu þjóðanna, Tryggve Lie, um þessi áramót: Hann segir: „Eg vildi að ég gæti flutt ykkur hughreyst- andi gleðiboðskap við þessi áramót. En ég get það ekki. Óttinn við þriðju heimsstyrjöldina hvílir á hug og hjarta mannkynnsins eins og mara. Styrjaldarhættan markar stjórnarstefnur og bindur efnahagsbyrðar af völdum vígbúnað- ar, sem hvíla þungt á mó'rgum þjóðum. En stjórnarstefna byggð á ótta og hatri, á herstyrk gegn herstyrk, á hótun og gagnhótun, getur aðeins endað á einn veg, ef svo verður haldið fram sem horfir: með alheimsringulreið, fjölda- morðum og eyðingu." Þetta er ekki glæsileg lýsing, en hún er því miður sönn. Og er þá nokkuð eðlilegra á þessum uppgjörsdegi en að samvizkan kalli okkur fyrir sinn dóm og segi: Þið hafið Krist, æðstu trú- arbrögð heims. Hafið þið kristnir menn borið ávexti samboðna því! Við tölum ekki um heið- ingjana, sem ekki þekkja Krist, þeim er meiri vorkunn. Þið telfið þörf að kristna þá. Og það er rétt ef í rauninni er kristnað, en krossinn ekki borinn í annarri hendi og sverðið og svip- an í hinni. Nei, við tölum ekki um heiðingjana, sem kristnir menn mættu þó oft taka sér til ftjrirmyndar. Við tölum um kristna menn, sem telja sér til gildis að vera kristnir, en láta síðan nýjárssólina og guðs son ein um það að „ganga í kring ársins fagra hring og leggja smyrsl á lífsins sár og lækna mein og þerra tár," nema e. t. v. einu sinni á ári, um jólin t. d., þegar nauðsyn ber til að friða ýfða samvizku og láta mola detta af borðum sínum til btinum hlað- inna fátæklinga við dyrnar. En þetta er engin lækning. Þetta er hræsríi og sýndar kristindómur. Það viöurkenna allir allt í einu um jólin, að alls staðar sé hjálpar þörf, að menn þurfi að horða og klæðast. Það er heira að viðurkenna þetta aldrei, en viðurkenna það aðeins einu sinni á ári og ganga síðan fram hjá alla hina daga ársins, cins og þeir hafi einskis orðið varir. Menn þurfa til matar og fata alla daga ársins. Sá, sem kemst til skiln- ings á þvt, einu sinni á ári og lætur síðan sem ekkert só, liann er hræsnari, hann veit betur en hann gerir. Hinum, sem aldrei kemst til skilnings á þvi, er meiri vorkunn, honum verð- ur ekki reiknað það til fafn stórrar syndar. En sá, sem Jiefur vit á gofí að gera, en gerir það ekki. honum er það synd, eins og skrifað stend- ur. ÚTVABPSTÍÐINDI 9
Beinir tenglar