Útvarpstíðindi : nýr flokkur

						ÞOKtN

Eftir Selmu Lagerlöf

HAUSTMORGUN einn 1914, á fyrsta

ári ófriðarins mikla, sló yfir næsta

dimmri þoku í hinu friðsama og kyrr-

láta héraði — er var nærri ósnortið af

stórtíðindum heimsins, þar sem Friðsam-

ur bj'ó. Þokan var þó ekki svartari en svo,

að hann gat séð yfir allan garðinn og öll

útihúsin, en lengra varð ekki heldur séð.

Hann sá enga akra, engar hæðir og eng-

an skóg. Allt hans daglega nágrenni var

horfið. Hann hefði getað ímyndað sér,

að hann byggi á litlum einstökum hólma

langt úti í reginhafi.

Hann var óvanur þessu þrönga útsýni,

svo óvanur, að hann fann til sárra þrauta

yfir augunum. Það var eitthvað dapur-

legt við það, að geta ekki litið óhindrað

í kring um sig, og þegar hann gekk þenn-

an morgun, sem venjulega, yfir garðinn,

var hann órór og kvíðinn, eins og hann

stæði andspænis geigvænlegri hættu.

Ósjálfrátt hnyklaði hann brýrnar og

reyndi að hvessa augun, svo að hann gæti

séð gegnum þokuvegginn. En það kom

fyrir ekki: hann mátti gera sér að góðu

að virða fyrir sér það sem næst var. Hálf-

óánægður í fyrstu leitaði hann sér afþrey-

ingar við að dást að nokkrum eldrauð-

um laufblöðum, er í úðanum báru ljóma

af gömlu eirkeri. í sömu andrá beindist

athygli hans að hinum döggvotu köngu-

lóarvefum, er þandir voru yfir jarðberja-

reit, þakin fölnuðum jurtum. Hann sagði

12  ÚTVABPSTÍSINDI

við sjálfan sig, að þessir köngulóarvefir

væru fegurðarslæður haustsins, og hann

hefði gjarnan viljað vita, hvort það var

af þeim, er gamlar konur í fornöld höfðu

lært að dylja fölnaða fegurð undir perlu-

slæðum.

Þessi hugsun gladdi hann og ógleði

hans þvarr og hann leit í kring um sig

með nýjum áhuga. Hann sá fram undan

sér gamalt „astrakantré" er gat tæpast

risið undir ávaxtaþunga sínum og hon-

um kom á óvart að sjá það svo forkunn-

arfagurt. Þetta tré hafði þó venjulega í

hvert skipti, er hann reikaði um garðinn,

komið honum í vont skap með ljótleik

sínum. Það var lágt og gilt. Greinar þess

uxu beint út frá stofninum,, gildar og

sveigjulausar. En nú í þroskatíðinni, er

greinar 'þess voru hlaðnar ávöxtum,

sveigðust þær fagurlega. Þær sýndu, að

þær áttu bæði lipurð og þrótt. Hann skildi

að hin luralegi vöxtur þeirra var nauð-

synlegur, svo að þær gætu borið þessar

þungu byrðar sínar. Hann var allt í einu

sáttur að fullu við þokuna. Það var hún

sem gerði sjóndeildarhringinn þröngan

og beindi athygli hans að smámunum.

Það hefur á öllum öldum verið nauðsyn-

legt, hugsaði hann, að athuga það næsta,

til þess að sjá vel og skilja það rétt, sem

fyrir augun ber.

Þessi reynsla fékk fyllri staðfesting við

næstu fótmál, er hann uppgötvaði nokkr-