Útvarpstíðindi : nýr flokkur

						ar fullþroskaðar grænar plómur, þser «íð-

ustu á árinu, er höfðu allt til þ«6sa getað

dulist öllum rannsóknaraugum. En það

var eins og þokan hefði skerpt sjón hans

og hann greip óðara hin glampandi smá-

kríli. í sömu andrá heyrði hann í fyrsta

skipti þenna morgunn hljóð frá umheim-

inum. Há og gróf rödd hrópaði inni í

þokunni:

—Góði guð, vertu miskunnsamur og

hjálpaðu hernaðarþjóðunum! Já, já, já,

vertu miskunnsamur hernaðarþjóðunum!

Hann staðnæmdist og hlustaði. Orðin

bárust skírt út úr þokunni, en enginn

maður var samt sýnilegur.

—  Góði guð, vertu miskunnsamur og

hjálpaðu hernaðarþjóðunum. Já, já, já,

vertu miskunnsamur hernaðarþjóðunum.

þær eiga svo bágt. Blóðið flýtur í gryfj-

unum eins og vatn. Já, já, já. Góði guð.

Þetta hrópaði hún í sífellu.

Friðsamur, er hafði sökkt sér niður í

friðsamar og ánægjuríkar hugsanir á

göngunni, ók sér óþolinmóðlega. Stríðið

á ný! Það var ekki hægt að gleyma því

eitt augnablik. Ef athyglinni var snúið að

einhverju öðru, var eins og náttúran sjálf

fengi rödd til þess að kalla fram í huga

manns hið ofboðslega, er mætti mann-

kyninu.

Aftur var hrópað inni í þokunni:

— Blóðið flýtur eins og vata í gryfjun-

um. Líkkestir h'ggja á ökrunum, háir eins

og' hálmstakkar. Já, já, já, hjálpaðu hern-

aðarþjóðunum!

Það var auðvitað geðveika konan, er

stöðugt fór þar um með bænir og söng,

sem nú hafði tekið að ákalla guð, fyrir

munn hinna herjandi stórvelda. Hún fór

að líkindum veginn, er lá meðfram skóg-

arjaðrinum, og nú var hulinn þoku. Það

var átakanlegt að heyra til hennar og þó

gat hann ekki varist brosi, að þessi aum-

ingja v«e*lingur vildi st«nm* stign fyr-

ir heimsstríðínu með bænum sínum.

—   Hjálpaðu hernaðarþjóðunum svo

að þær fái frið! endurtók hin geðveika

kona. — Blóðið flýtur í gryfjunum eins

og vatn.

Hann stóð kyrr og hlustaði á meðan

hann gat heyrt til hennar. Svo andvarp-

aði hann og hélt áfram göngunni.

Sannarlega voru þessir tímar þannig,

að hver maður gat fundið hvöt hjá sér,

til þess að ganga út á vegi og gatnamót,

og hrópa þar um kvíða. er mönnum var

kunnur.

Hann stundi, er honum datt þessi ófrið-

ur í hug, er því nær allt mannkynið tók

þátt í og ógnaði ölhim heiminum með

tortímingu. Ef það væri nú flóð eða eld-

gos, sem maður ætti við að stríða! Ógæf-

an væri ekki minni þar fyrir, en maður

fyndi ekki þessa lægingarkennd, að hún

væri af mannavöldum og hlyti meðmæli

af mönnum. Þá þyrfti ekki heldur að

láta sér detta í hug, að fyrst það væru

skynsemi gæddar verur er gripnar væru

af stríðsvitfirringu, svo hlyti að finnast

eitt eða annað, orð eða gerðir, sem stillt

gæti æðið, þá þyrfti maður ekki á hverri

stundu að leita þess með angist og kvíða,

er stemmt gæti stigu fyrir eyðingunni.

— Hvað get ég gert? spurði hann sjálf-

an sig. Orð mín myndu ekki stoða meira

en orð vesalings geðveiku förukonunnar.

Ogþó....

Hann gat ekki varist þeirri hugsun, að

eitthvað þyrfti að gera, að maður gæti

ekki setið aðgerðalaus.

A göngunni var hann kominn út í ysta

horn garðsins. Og 'þegar hann sneri við,

blasti við honum brosandi og yndisleg

sjón.

Þaðan fór túnið smáhækkandi upp að

íbúðarhúsinu.  Friðsamur sá framundan

ÚTVABPSTÍÐINDI  13