Útvarpstíðindi : nýr flokkur

						sér hið gamla ábýli sitt með rauðum hús-

um og ógrynni af laufi í ýmiskonar haust-

litum. Það var, ef til vill.. í raun og veru

ekki annað en það, sem hann sá daglega,

en það leit öðruvísi út en venjulega, af

því að þokan hafði skilið það frá ná-

grennínu.   '

Þegar bærinn birtist honum á þennan

hátt, einn út af fyrir sig, sá hann fyrst

glöggt, hve fallega gamli bærinn, sem

stóð efst á hæðinni, samrýmdist gulum

og grænum trjátoppunum umhverfis

hann, — lágar útbyggingar — og fyrir

neðan gróðurmiklir runnar og umhverf-

is hæðina krans af nýgróðursettum aldin-

trjám.

Þetta allt hafði aldrei samrýmst jafn-

vel og í dag, er þokan var eins og um-

gjörð um það og fyllti út í allar eyður.

Ekkert mátti missast, engu var ofaukið,

hver hlutur var á sínum rétta stað. Þann-

ig runnið saman í þoku og græna liti,

varð heimili hans meira aðlaðandi en

nokkru sinni áður. Það lýsti af öruggleik

og ánægju. Hann fann til rósemi og ham-

ingju við að horfa á það.

Skyndilega datt honum nokkuð kynlegt

í hug. Hann hugsaði sér, að hann væri

aleinn á jörð sinni. Hann hugsaði sér bæ-

inn og sjálfan sig lifa einmana og kyrlátu

lífí, á meðan þokan umkringdi þá eins

og hvítur múr og fæli þá fyrir heiminum.

Hv'm átti að vera á verði um þá dag eftir

dag, svo dimm, að eigi yrði um komist,

að ekki einu sinni ferðamenn, er ækju

vun veginn vippi í skógarjaðrinum. yrðu

þeirra varir.

Pósturinn með svörtvi töskuna átti ekki

að rata veginn heim að bænum, í nið-

dimmri þokvmni. Engir gestir, engir ó-

kunnir, áttu að rata akveginn að trjá-

göngunum, er lágu heim að húsinu. Ekk-

ert frá  umheiminum átti að finna veg

14  TJTVARPSTÍBINDI

heim að bænum og ekkert frá bænum

átti að finna veg til umheimsins.

Vetur átti að fylgja hausti, sumar átti

að fylgja vori með hægum umskiptum.

Snjór átti að falla og þiðna aftur, engi og

tré áttu að klæðast grænu og hið græna

átti að fölna og eyðast. Kuldi og hiti áttu

að færast yfir á víxl, en þrálát þokan átti

þrátt fyrir það að vera Tcyrr.

Draumalifi áttu þeir að lifa, hann og

bærinn. Starf að fylgja starfi, uppskera

að fylgja sáðtíð, bökvm að fylgja bruggi í

hægum umskiptum. Kýr áttu að mjólkást,

sauðir að klippast, garn spinnast og dúk-

ar úr skínandi dregli rekjast úr vefstóln-

um. Af eigin vinnu sinni áttu þeir að

neyðast til að lifa. Ekkert átti að flytjast

þangað og ekkert átti að flytjast þaðan.

Sú þraut er þjáði þá, átti að vera þeirra

eigin. Aðeins sjálfum sér áttu þeir að

treysta. Þeir áttu að búa eins og á eyðiey

viti á reginhafi, sem öllum sjófarendum

væri ókunnugt um.

Það sem hreif Friðsam mest, vorvv lík-

urnar til að komast á þennan hátt hjá

ógnum. hins mikla ófriðar. Hann rétti

handleggina ut frá sér og talaði til þok-

unnar:

— Vertu h£r þoka, vertu hér framveg-

is! Það eru hræðilegir tímar sem yfir-

standa. Láttu mig komast hjá að lifa þá!

Vertvi á verði um heimili mitt, með hvítvi

múrana þína! Láttu mig lifa hér á óðali

feðra minna óvitandi um, hvað gerisbaf

ofbeldisverkum og blóðsúthellingvim!

Láttvi mig og fólk mitt vera hér við vinnvi

sína, án þess að truflast af fréttum um

óhamingju ókunnugra manna!

Fuglar munu stundum finna veg til

vor. en vér skuhvm ekki grennslast eftir,

hvort þeir beri nokkur boð undir vængj-

um. Stundum um morgna munum vér

heyra   vesalings   geðveiku   förukonuna