Útvarpstíðindi : nýr flokkur

						Porftdís

"S

Smásaga eftir Pár Lagerkvist.

s

OG HERRANN sagði: Hér hef ég búið

í haginn fyrir ykkur eins vel og ég hef get-

að, plantað hrísi, ertum og kartöflum,

fjölda ætra jurta, sem koma mega ykkur

að gagni, margs konar fræi korns, sem

þið getið gert brauð úr. kókóspálmum,

sykurreyr og káli, sléttað handa ykkur

víða velli, sem hentugir eru til akuryrkju,

túnræktunar og garða, aflað dýra, sem

auðveldlega verða tamin, og eins villi-

dýra til þess að veiða, séð ykkur fyrir

breytileik og frjósemd sléttunnar, dals-

ins og hálendisins, f jallahlíðanna, þar sem

þið getið ræktað olíuviðinn, vínviðinn og

allar þær fegurstu jurtir, sem hugur ykk-

ar girnist, valið fyrir ykkur margbreyti-

legustu skrautblóm, allt frá bláklukkunni

til lótusblómsins, látið sólina skína á ver-

öld ykkar, svo þið megið vaxa og vera

glöð, gefið tunglinu sess á himinhvolf-

inu svo að það megi kenna ykkur að

þekkja tímann, unz þið hafið borið þroska

til að finna ykkar eigið tímatal, hengt

stjörnumar upp á festinguna í því skyni

að vísa ykkur leið yfir hafið og beina

hugum ykkar, sem ekki eruð jarðbundnir,

ofar, dregið á loftið þau ský, sem veita

regni gróðursins yfir landið og forsælu

sept. 1915. Lauk prófi frá kennaraskól-

anum 1937, var kennari í Húsavík nokkur

ár, síðan við Austurbæjarskólann og Sam-

vinnuskólann í Reykjavík. Gerðist blaða-

maður við Tímann 1948. Hann er og rit-

sjóri Dvalar.

24  ÚTVABPSTÍÐINDI

á heitum degi, skipað niður árstíðum og

séð um jafnvægisfulla' skiptingu þeirra

innbyrðis. Ég vona, að ykkur megi vegna

vel.

En minnizt þess að eta af tré þekking-

arinnar, svo að þið verðið í sannleika

vitrir og skilningsríkir.

Og fyrstu mannverurnar lutu Herra

sínum í auðmýkt. Við þökkum mikillega,

sögðu þær.

Síðan hófust þær handa við að rækta

landið, sá og uppskera, margfaldast og

uppfylla paradís, og viðgangur þeirra

var hinn bezti. Þær átu með áfergju af

skilningstrénu, eins og Herrann hafði

fyrir mælt, en ekki var hægt að segja, að

skilningur þeirra ykist. Þeir urðu kænir

og ráðsnjallir í viðskiptum, og lærðir og

máttugir á flestan hátt, en skilningsríkir

urðu þeir ekki. Þetta hafði það í för með

sér, að tilvera þeirra varð æ flóknari og

erfiðari fyrir þá, og þeir urðu verri hvor-

ir við aðra. Svo fór að lokum, að einn

mannanna varð þreyttur á þessu öllu, enda

hafði hann annað hjartalag en almennt

gerðist, og hann gekk á vit Herrans og

mælti: Mér finnst mennirnir haga sér

óviturlega, þeir verða að vísu lærðari

og ráðsnjallari með hverjum degi sem líð-

ur, en snilli sína og lærdóm nota þeir

helzt til þess sem illt er og miður vitur-

legt. Ég veit það ekki, en eitthvað hlýt-

ur að vera öðru vísi en skyldi með skiln-

ingstréð. — Hvað segirðu, anzaði Herr-

ann, áttu við það, að sjálft skilningstréð

sé ófullkomið? Það getur ekki verið. —