Útvarpstíðindi : nýr flokkur

						BIRT AN ABYRGÐAR

DR. HELGI TÓMASSON var að rannsaka

sjúkling einn á Kleppi og það undarlega skeði,

að sjúklingurinn svaraði öllúm spumingum eins

og hann væri með réttu ráði

—  Hvað hefur komið fyrir yður, spurði Helgi.

— Eg sé ekki betur en þér séuð að vera heil-

brigður.

Þá hló sjúklingurinn og sagði:

—  Þarna lék ég laglega á yður. Eg setti nefni-

lega upp vitlaust höfuð í morgun, þegar ég

var hálshöggvinn, þetta er ekki mitt.

Þessi saga er frá hernámsárunum og mun

vera sönn:

Skömmu eftir að Bretar settu hér her á land

fóru þeir að velja sér staði tO braggabygginga.

Einn fyrirliðinn kom með flokk manna að Kleppi

og fór að mæla fyrir hverfi skammt frá spítal-

anum. Dr. Helga leizt ekki a það að fá þessa gesti

svona nærri sér, gáf hann sig strax á tal við

enska stjórnandan og vildi gera honum Ijóst,

hvar hann væri staddur, höfðu hermennirnir

þá þegar reist tjöld sín. Fyrirliðinn tók dr. Helga

með  enskri kurteisi, en kvaðst  ekki geta  um

þokað, samkvæmt skipunum frá æðri míttar-

völdum ætti einmitt að vera braggahverfi þarna.

Dr. Helgi tók þá til sinna ráða. Hann ræddi

við lækna sína og hjúkrunarkonur og gaf þeim

þau fyrirmæli, að næsta góðviðrisdag skyldi

hleypt út öllum þeim sjúklingum, sem hættu-

lausir gátu talist. Svo var gert, var það eins

og að líkum lætur hin mislitasta hjörð, sem

dreifði sér forvitin innan um fylkingar hinna

starfandi brezku liðsmanna, gerðu sumir þeim

nokkurt ónæði.

Daginn eftir var hinum brezku tjöldum upp

slegið og ekki varð frekar af braggagerð i land-

areign  Kleppsspítalans.

BÓNDI EINN í Borgarfirði - við skulum

segja að hann hafi heitið Jón átti brýnt er-

indi til Reykjavíkur og ætlaði sjóleiðis frá Borg-

arnesi. Hann þurfti að bíða eftir bátnum og var

boðið upp á kaffi hjá kunningjafólki. Var hann

þar í bezta yfirlæti og gleymdi sér. Þegar hann

rankaði við sér var komið mjög nærri ]>eim

tíma, sem báturinn átti að leggja af stað. Jóni

varð mikið um þetta, setti upp bakpok;.n og

tók á rás.

Þegar niður á bryggjuna kom sá hann ekki

betur en að skipið .væri farið af stað. Hann

ruddi sér í gegnum mannþyrpinguna og stökk.

Bilið var stærra en hann ætlaði, svo hann lenti

í sjónum, en var dreginn upp í skipið.

—  Það var gott að ég náði, stundi bóndi.

— Það var nú engin hætta á öðru, var svarið.

Við vorum að leggja að bryggjunni.

Þetta sagði gamla konan við þann sem þetta

ritar. Hún dó nokkrum mánuðum síðar. Ég veit

ekki hvort hún fókk ósk sina uppfyllta.

•

ÖLDIN OKKAR er bók, sem menn líklega

fremur fletta en Iesa orði til orðs og ótrúlega

margir njóta þeirrar ánægju að sjá þar nafnið

sitt og jafnvel mynd, þótt hinir séu sjálfsagt

enn fleiri, sem finnst, að þeir hefðu átt að

vera þar, og afrekum þeirra í öldinni okkar

haldið ómaklega lítið á lofti. Meðal þeirra síð-

astnefndu er auðvitað sá, er þetta ritar, og

verður hann, eins og fleiri, að sætta sig við að

sjá sín ekki getið fyrr en á næsta aldarhelmingi,

'hefur því ekki notið góðs af því að ofstækismenn

í stjórnmálum standa að bókargerðinni, ef trúa

má ritdómi vinar vors Kristmanns Guðmunds-

sonar í Morgunblaðinu.

En hvernig væri að efna til nýrrar útgáfu og

hafa í ritnefndinni einn mann frá hverjum hinna

ábyrgu lýðræðisflokka? Slíkt fyrirkomulag hef-

ur oft reynst vel, og mætti taka í þá bók allt,

sem hinum hefur sést yfir — af einhverjum

ástæðum. Trúi ég ekki öðru en að það yrði

metsölubók. Ég tek ekkeft fyrir hugmyr.dina,

nema'þá kannski ]>að, að fá J>á að vera með.

Ég geri mig ánægðan með örfáar línur.

/. ú. V.

86  ÚTVABPSTÍÐINDI