Útvarpstíðindi

						TVÆR  KONUR  RÆÐAST  VIÐ

eftir Arkardij Awertschenko.

Hálírokkinn, auður, járnbrautarklefi á öðru

farrými. Ég fæ mér sæti úti í horni og halla

mér makindalega afturábak. Dyrnar opnast og

tvær konur koma inn.

„Sjáið þér bara, hvað hér er notalegt," segir

mjúk sópranrödd. „Ég vissi þetta. Síðasti vagn-

inn er alltaf auður.....Maður getur þó a. m. k.

talað feimnislaust saman.....   Gjörið þér svo

vel og setjist þarna. Sáuð þér annars hve

dökkhærði liðsforinginn á járnbrautarstöðinni

horfði dónalega á mig?"

Og fullorðinsleg rödd anzaði: „Það er eitt-

hvað   sérkennilegt  í   augnaráði  hans."

„Gætuð þér haldið fram hjá manninum yðar

með slíkum manni?"

„Hvaða, hvaða!" sagði fullorðna röddin í

geðshræringu. „Hvers konar spurning er þetta?

Ég mundi yfirleitt aldreí vera manninum mín-

um ótrú."

„Ja, ótrú. Það er að vísu stórt orð; og hvaða

þýðingu hefur það, þegár allt kemur til alls.

Segið þér mér hreinskilnislega, eruð þér hrifin

af manninum yðar? Mér hefur aldrei fundizt

neitt til um hann. Þér reiðist mér vonandi

ekki, þótt ég segi hreinskilnislega það, sem ég

meina?"

„Nei, nei; en þetta er málefni, sem maður

talar yfirleitt ekki um; ég tek eiginkonuhlut-

verk mitt alvarlega."

„Nana  ...."

„Já, og aftur já. Ég mundi sökkva ofan í

jörðina af blygðun, ef ég einhvern tíma lenti

i hrösun. Hugsunin ein um að reynast mann-

inum sínum ótrú, er mér hreinasta 'viður-

styggð."

„O, sú hugsun er nú ósköp mannleg, og

kannski ek.ki sú versta."

Eftir andartaks þögn sagði sama röddin

glaðlega: „Og auk þess þekki ég mann, sem

er vitlaus í yður."

„Ég vil ekkert um það vita. Hver ætti það

svo sem að vera?  Sinitzin?"

„Nei; það er ekki hnn."

„Hver er það þá? Góða bezta, segið þér mér

það."

„Mukasejew!"

„Uss,  hann   . .. ."

„Afsakið, góða; en ég kann ekki við þennan

tón! Hann er þó bráðmyndarlegur maður, með

sterka skapgerð, og síður en svo í vandræðum

með kvenfólk!"

„Nei, og aftur nei. Ég vil hvorki heyra hann

né sjá."

„Hvers vegna ekki?"

„Ég held yfirleitt ekki fram hjá manninum

mínum, og allra sízt með þessum Mukosejew."

„Því þá það?"

„Hann er á eftir hverjum kvenmanni. Það

hlýtur að vera hræðilegt að elska slíkan mann."

„Ef þér vilduð þýðast hann, yrði hann yður

trúr."                         v

„Nei, nei; auk þess er hann svo hrifinn af

sjálfum sér, og slíkir menn eru alltaf leiðin-

legir."

„Hvað segið þér? Þetta, sem er bráð vel gef-

inn maður. 1 yðar sporum  ... ."

„Ég vil ekki heyra neitt um hann meira. Sá

maður, sem er úti allar nætur og spilar og

drekkur   ...."

„Hvað á hann að gera? Hanga heima og

góna upp í loftið? Hann, sem er á bezta aldri."

„Á bezta aldri? Hlægilegt! Hárið á honum

er farið að gisna ..."

„Þótt hann væri orðinn sköllóttur, gerði það

ekkert til."

„Nei, og aftur nei; ég gæti aldrei orðið skotin

í svoleiðis fífli."

„Er hann fífl? Hvers k'onar tal er þetta.

Vitið þér yfirleitt hvað það er, að vera fífl?"

„Ég sagði, að hann væri fífl, og ég stend við

það. Ef þér hefðuð séð nærfötin, sem hann er

i .... Þau öru eins og af leikkonu .... svört

silkinærföt. Það vantar bara á þau blúndurnar.

Og svo haldið þér að hann sé ekki fífl."

Nú snöggþögnuðu þær báðar og sögðu ekki

meira til næstu brautarstöðvar. Þar fóru þær

úr vagninum, án þess að hafa veitt mér at-

hygli, þar sem ég sat í horninu og teygði mak-

indalega úr mér.

16

ÚTVARPSTÍÐINDI