Sindri

						26                       VERNDARDR]EF OG EINKALEYFI                SINDRI

skriflega lýsingu uppfundningarinnar fylgja hverri einkaleyfis-

umsókn. I Dandaríkjunum var þetta enn fullkomnara; þar var

fyrirskipað að hafa í lok lýsingarinnar grein sem skýrði í

stuttu máli frá því, hvað var talin uppfundning og krafist

verndar á sem slíkri. Þennan lið, sem nú nefnist »einkaleyfis-

krafa«, var umsækjanda fyrst lagt í sjálfsvald að útfylla, en

árið 1828 skipaði einkaleyfisskrifstofan svo fyrir, að reglu

þessari skyldi fylgja framvegis. Flest allar þjóðir, sem hafa

einkaleyfislög, hafa nú samskonar ákvæði í þeim.

En  einkaleyfisveitingar  án  sjerfræðilegrar prófunar nægðu ,

ekki;   kærur  komu  yfir  veitingum   verðlausra   einkaleyfa, vog

hinum mörgu  einkaleyfis  málaferlum.  Svo voru sett ný lög í

júlí   1836,   og   eru   þau   talin   grundvöllur   hinna   núgildandi

einkaleyfislaga Bandaríkjanna. Aðalatriði laganna voru þessi: —

Sjerhver sá, er telur sig hafa fundið eitthvað upp, getur

sótt um einkaleyfi til forstöðumanns einkaleyfisskrifstofunnar,

sem getur veitt leyfið gegn fullnægingu ákveðinna lagaákvæða.

Umsækjandi verður að láta fylgja umsókninni lýsingu af upp-

fundningunni og skýra nákvæmlega frá, hvað hann telji sína

uppfundningu. Ennfremur verður hann að lýsa því, undir eiðs-

tilhoði, að hann áliti sig hinn eina og rjetta uppfundninga-

mann þess, er hann sækir um einkaleyfi á. Prófun skrifstof-

unnar var í því fólgin, að athuga hvort uppfundningin væri

ný og hvort umsækjandi  væri hinn rjetti uppfundningamaður.

Lög þessi veittu útlendingum rjett til þess að sækja um

einkaleyfi í Bandaríkjunum, en þeir urðu að gjalda meira fyrir

leyfið. Einkaleyfi kostuðu útlendinga 300 dollara, Englendinga

500 dollara, en Bandaríkjaþegna 30 dollara.

Onnur ríki fóru nú einnig að setja lög og reglur um vernd-

un uppfundninga, Austurríki árið 1810; Rússland árið 1812

og Prússland árið 1815. I Prússlandi voru kröfur einkaleyfis-

skrifstofunnar svo harðar, að einkaleyfisveitingar voru mjög

sjaldgæfar.

Svo sem fyr var getið, giltu einkaleyfislögin frá 1624 yfir

tvær aldir í Englandi. Á því tímahili urðu miklar framfarir í

iðnaði, en lögin voru hin sömu, enda fór svo, að lög þessi,

sem   í  upphafi   voru   mjög  þörf,   urðu  til  þess  að  draga  úr