Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Fréttir | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Sindri

PDF  | HQ_PDF  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | TXT  |


Ašlaga hęš


žś žarft aš vera meš Adobe Reader Plugin til aš skoša žessa sķšu


get Adobe Reader



Sindri

						sindri                VERNDARBR]EF OG EINKALEYFI                        27

framförum í iðnaði, og bar margt til þess. Uppfundningamenn

þeir, sem vildu fá einkaleyfi fyrir Stóra-Dretland, urðu að

sækja um sjerstakt leyfi fyrir hvert land, England, Skotland

og Irland, en til þess urðu þeir að skifta við átta embættis-

menn, og gjalda hverjum þeirra sjerstaklega. Til þess að lög-

gilda einkaleyfið varð að innsigla einkaleyfisskjalið með hinu

stóra innsigli Englands, en innsiglarinn innsiglaði einungis einu

sinni í viku og var auk þess oft í ferðalögum. Þar við bættist

að einkaleyfin kostuðu mikið yfir 5000 krónur, auk þess gjalds

er gjalda varð einkaleyfisumboðsmönnum.

Eitt má telja enn, er jók óbeit manna á einkaleyfisveiting-

um, það var hið svonefnda »Caveat«. Átti það í fyrstu að

stuðla að því, að menn þeir er störfuðu að uppfundningum,

gætu það í næði og óhræddir um að aðrir yrðu fyrri til að

fá einkaleyfi á þeim. Hverjum uppfundningamanni var heimilt

að sækja um »Caveat« þó að uppfundningu hans væri ekki

lokið, og skyldi hann lýsa henni lauslega. Sækti svo einhver

annar um einkaleyfi á uppfundningu er stefndi í líka átt og

sú, er eigandi »Caveatsins« hafði lýst, þá háfði »Caveats«-

eigandinn forgangsrjett til einkaleyfisveitingar. En þessi »Ca-

veat« gerðu ilt verra vegna þess, að óhlutvandir menn sóttu

oft um »Caveat« fyrir sig á uppfundningum sem þeir höfðu

komist á snoðir um að aðrir hefðu með höndum, og hefðu

þeir lýst uppfundningunum nokkurnveginn rjett, þá var hinum

rjettu uppfundningarmönnum oft ekki önnur leið opin til þess

að fá einhverja vernd en sú, að semja við »Caveats«-eig-

endurna.

A fyrri hluta 19. aldar var farið að endurbæta einkaleyfis-

lögin; og 31. ágúst 1848 gengu í gildi lög sem kváðu svo á,

að almenningi væri heimilt að taka afrit af lýsingum upp-

fundninganna. Heimssýningin 1851 varð til þess að endur-

bæta einkaleyfislöggjöfina rækilega, og til þess að veita upp-

fundningamönnum þeim, er sýna kynnu á sýningunni, einhverja

vernd, voru samin bráðabirgðalög er giltu meðan sýningin stóð

yfir. 1. júlí gengu í gildi ný lög. Voru þau hin fyrstu er skipa

fyrir að leggja skuli opinberlega fram teikningar og lýsingar

af uppfundningum, til þess að alþýða geti fengið að kynnast

					
Fela smįmyndir
Kįpa I
Kįpa I
Kįpa II
Kįpa II
I
I
II
II
III
III
IV
IV
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
I
I
II
II
III
III
IV
IV
V
V
VI
VI
VII
VII
VIII
VIII
IX
IX
X
X
XI
XI
XII
XII
XIII
XIII
XIV
XIV
XV
XV
XVI
XVI
XVII
XVII
XVIII
XVIII
XIX
XIX
XX
XX
XXI
XXI
XXII
XXII
XXIII
XXIII
XXIV
XXIV
Kįpa III
Kįpa III
Kįpa IV
Kįpa IV