Ársrit Vélstjórafélags Íslands

						ið lækki. Ýmsir verða undir í samkepninni og þurfa

íjárhagslegrar aðstoðar við. Svo fámennir, sem við

erum, getum við eigi vænst neinna stórsigra í við-

skiftunum við fjölmennari eða ríkari flokka þjóðfje-

lagsins. Um pólitísk áhrif er naumast að ræða. Okk-

ar styrkur verður því að vera inn á við. 1 eindrægni

og sameign fjár. Ekki þó með þeirri hugsjón, að

verja fjáraflanum til framsóknar með byltingu, held-

ur til þess að verða nógu sterkir til þess að geta

ávalt, hvernig sem á stendur, sjeð þeim farbor.ða,

sem heltast úr lestinni, og verða á einhvern hátt ekki

sjálfbjarga efnalega. Þetta tel jeg ærið verkefni, og

svo hátt markmið og veglegt, að hver einstakur ætti

að fyllast metnaði um að vera fljótastur að kassan-

um með sinn skerf.

Með fögru dæmi frá síðastliðnu ári, getum við sýnt,

að við munum skuldbindinguna, sem á var minst.

Það dæmi sýnir líka að við getum mikið, ef við vilj-

um vel.

Þetta, sem minst hefir verið á, hafði stjórnin í

huga, þegar hún á síðastliðnu ári, rjeðist í að fá

gjaldið í fjelagssjóðinn hækkað. Hún vill að sjóður-

inn hafi afgang og aukist smám saman. Þarfirnar

geta steðjað að, þegar minst varir. Og nauðsynlegt

að eiga handbært fje, sem auðvelt er að grípa til,

og ekki er háð þeim reglum sem fjárveitingar úr

styrktarsjóði eru.

Eigi er því að neita, að undirtektir fjelagsmanna

urðu okkur allmikil vonbrigði, en samþykki náði þó

tillaga stjórnarinnar. Voru 24 atkvæði með því að

hækka gjaldið um 25 kr. á ári, en 11 vildu ýmist