Arkir

						A R K I R

Jeg hefi einu sinni áður verið í vjel-

arrúmi, þar sem lokað var fyrir vatnið

að öðrum katlinum, og það kæri jeg

mig ekki um að lifa upp aftur. í það

skiftið komst jeg úr klípunni, þótt það

reyndar blindaði mig á öðru  auganu.

Jeg hafði áður tekið eftir því, að

hann var blindur á öðru auganu, og

að sá helmingurinn af andlitinu var al-

settur ljótum, svörtum örum. Mig

hafði oft langað til að spyrja hann,

hvenær og hvernig hann hefði orðið

svona. Nú sá jeg, að gott tækifæri var

til að svala þessari forvitni minni.

„Setjist þjer hjerna hjá mjer, Jen-

sen, og reynið einn af þessum ágætu

vindlum. — Lofið þjer mjer svo að

heyra söguna á meðan".

Hann tók vindilinn, sem jeg rjetti

honum, og settist á lestarhlerann við

hliðina á mjer.

Loftið var milt og hreint, og eftir

brennandi sólarhitann, sem hafði ver-

ið um daginn, var það hreinasta nautn

að anda að sjer kvöldloftinu. — 1 hita-

beltinu er rökkrið stutt. Glóandi lit-

skraut sólarlagsins var horfið. öldurn-

ar voru orðnar gráar og ólgandi; í

austri blikaði ein og ein stjarna, og

altaf voru fleiri að koma í ljós.

Jensen hafði kveikt í vindlinum og

bljes nú frá sjer þjettum reykjarskýj-

um með sýnilegri ánægju.

„það var ein af fyrstu ferðum mín-

um sem hjálparmaður", byrjaði hann.

„Jeg sigldi þá á stóru flutningaskipi,

sem fór milli Rio de Janeiro og Kaup-

mannahafnar. Við vorum á heimleið

með tóbaks- og sykurfarm og höfðum

siglt, að mig minnir,  í 10  daga.

Sem hjálparmaður átti jeg að vera

á vakt með fyrsta vjelstjóra. Hann var

ágætismaður í alla staði, — stakasta

ljúfmenni. En einn galla hafði hann

þó. Hann var latur og þótti ætíð best

að liggja á legubekknum í herbergi

sínu og sofa eða lesa sögur. — þegar

við áttum að vera á vakt og höfðum

verið niðri í hálftíma, eða svo, var

hann vanur að líta brosandi í kring-

um sig og segja við mig: „Jeg fer upp

stundarkorn, þjer getið litið eftir vjel-

inni á meðan". — En þetta „stundar-

korn" hjá honum var venjulega út

alla vaktina.

Jæja, án þess að vilja hrósa sjálfum

mjer, þá var jeg vel fær um þetta. þó

jeg væri ungur, þá var jeg samvisku-

samur og athugull. Og þjer vitið það,

læknir, að af aukinni ábyrgð flýtur

venjulega aukinn dugnaður.

Jeg var, eins og jeg sagði áðan, al-

vanur að gæta einn vjelarinnar, og

þessa nótt áttum við fyrsti vjelstjóri

að hafa hundvaktina, nefnilega frá

klukkan 12 til 4.

Áður en við fórum frá Rio, höfðum

við skift um alla kyndarana. J»eir, sem

við höfðum fengið, voru allir samvald-

ir bófar — eitthvert besta sýnishorn

sem jeg hefi sjeð, af úrhraki þessara

stóru hafnarborga. Einn af þeim ógeðs-

legustu var risavaxinn negri — venju-

lega kallaður „svarti Jack". Andlit

hans var ruddalegt og dýrslegt, alt af-

skræmt af drykkjuskap og löstum. —

Við frjettum síðar, að hann var ný-

sloppinn úr fangelsi, þar sem hann

hafði setið í fimm ár, dæmdur fyrir

manndráp. Hann drakk eins og svamp-