Arkir

						A R K I R

var talsvert lægra en í hinu. Jeg sá

fljótt orsökina til þess. „Svarti Jack"

hafði lokað krananum að stjórnborðs-

katlinum.

Nú skal jeg segja yður eitt, læknir,

og það er það, að þegar lokað er fyrir

vatnsrensli að gufukatli, verður óhjá-

kvæmilega sprenging þegar vatnið er

gufað upp. J>jer getið máske ímyndað

yður þær kringumstæður, sem jeg var

í. Bundinn á höndum og fótum og troð-

ið upp í mig, svo að jeg gat ekki kall-

að á hjálp — horfandi fram á ketil-

sprengingu, sem mundi sökkva skip-

inu með öllu,  dauðu og lifandi!

Jeg reyndi að standa á fætur, en

óðara sparkaði „svarti Jack" mjer flöt-

um aftur. pað var talsverður sjógang-

ur þessa nótt, og enn í dag skil jeg

ekkert í, að „svarti Jack" skyldi ekki

hröklast inn í vjelina og tætast sundur.

—   þaðan sem jeg lá gat jeg sjeð á

klukkuna; hún var tvö. — Tveir tímar

voru liðnir og ekki líkindi til að 1. vjel-

stjóri mundi koma niður áður en vakt-

in væri á enda. Aðeins þrír menn voru

uppi á þilfari, tveir á stjórnpalli og

vörður fram á. Enginn þeirra hafði

grun um það sem fram fór niðri í

vjelarúminu — þá hættu sem vofði

yfir skipinu og okkur öllum. Innan

frá eldstónum heyrðist ekkert hljóð.

Jeg hugsaði með hryllingi til afdrifa

hins kyndarans. Var hann eins á sig

kominn og jeg — eða máske dauðm ?

—  Á glasinu sá jeg að vatnið í katlin-

um minkaði jafnt og þjett — og aldrei

hefir mjer sýnst mínútuvísirinní klukku

hreyfast eins ört og þessa stund. Jeg

þorði ekki að hreyfa mig því að „svarti

Jack" gætti mín eins og rándýr bráð-

ar sinnar.

— í vjelarúminu var lítill skápur,

sem fyrsti vjelstjóri átti, þar sem hann

geymdi ýmislegt smávegis. Meðal ann-

ars átti hann þar fulla flösku af visky

Til allrar hamingju rak „svarti Jack"

augun í flöskuna.

pað var viskyflaskan sú, sem bjarg-

aði lífi minu og allra hinna þá nótt. —

Hann þreif flöskuna og slokaði úr

henni á svipstundu.

Jeg vissi, að hjer um bil stundar-

fjórðungur mundi vera liðinn síðan

lokað hafði verið fyrir vatnið. Meira

en hálftíma gat vatnið ekki enst á

katlinum, og þá var sprengingin óum-

flýjanleg, ef ekki yrði opnað fyrir

vatnið. Með einhverjum ráðum varð að

opna kranann. En hvernig? J)að var

*purning, sem jeg árangurslaust braut

heilann um, og hætti að síðustu alveg

við, svo vonlaust fanst mjer ástandið.

En nú byrjaði hið sterka visky að

verka á „svarta Jack". Jeg sá, að hann

misti meira og meira valdið yfir lík-