Arkir

						A R K I R

9

amanum, og í eitt skiftið, þegar skipið

fekk stóra öldu á hliðina, fjell hann

um koll. Árangurslaust reyndi hann

hvað eftir annað að rísa á fætur og

að lítilli stundu liðinni heyrði jeg að

hann var farinn að hrjóta.

Kraninn að katlinum var á skilrúm-

inu milli vjelarúmsins og eldstónna,

hjer um bil sex álnir þaðan sem jeg

lá. pað var enginn hægðarleikur fyrir

mig, í því ástandi sem jeg var, að

komast þangað.

Mjer fanst höfuðið á mjer ætla að

springa, svo mikið hafði höggið verið,

um leið og jeg datt, og hafði jeg ákaf-

an verk í hægri handleggnum. það

kom síðar í ljós, að hann var brotinn

fyrir ofan úlnliðinn.

Jeg leit á klukkuna. Jeg mátti eng-

an tíma missa, ef jeg ætti nógu

snemma að geta opnað fyrir vatnið.

Með miklum erfiðismunum byrjaði jeg

því að þoka mjer eftir gólfinu.

„Svarti Jack" lá í vegi fyrir mjer,

og hversu ógjarnan sem jeg vildi, varð

jeg að komast yfir hann. Með viðbjóði

fann jeg daunillan andardrátt hans

leika um andlit mjer og tvisvar fann

jeg að hann þreif í mig. En hann var

meðvitundarlaus, og slepti hann mjer

aftur, svo að jeg komst yfir hann.

Loksins komst jeg að skilrúminu,

en þá var jeg orðinn svo sljór af kvöl-

unum og hálfkæfður af ginkeflinu, að

jeg misti  meðvitundina.

Hversu lengi jeg lá þannig, veit jeg

ekki; að líkindum hafa það aðeins ver-

ið nokkrar mínútur, en mjer fanst það

óratími. Jeg fann kraftana þverra

meir og meir og hugsanirnar voru eins

")g í þoku. Mjer fanst eins og hroV

urnar í negranum og reglubundinn

gangur vjelarinnar vera langt í burtu.

Gegnum þilfarsgluggana, sem voru

opnir, heyrði jeg eins og í draumi að

stýi'imaðurinn kallaði til eins af mönn-

unum sem uppi voru. Jeg heyrði þá

tala saman og hlægja, og svo að lítilli

stundu  liðinni fjarlægjast aftur.

Undarlegur sljóleiki og máttleysi

hafði gripið mig; jeg óskaði næstum

að sprengingin yrði sem fyrst, svo

að öllu væri lokið. En tilfinningin um

hina miklu ábyrgð, sem á mjer hvíldi,

fekk mig þó enn einu sinni til þess að

herða upp hugann.

Kraninn var hjer um bil tvær álnir

frá gólfinu. En hvernig. átti jeg, bund-

inn á höndum og fótum, að geta opn-

að hann? Og þó varð það að gerast,

og það áður en langt um liði.

Jeg heyrði drunurnar inni 'í katlin-

um, sem komu af hinum afskaplega

loftþrýstingi, sem orðinn var í pípun-

um, sem nú hlutu að vera orðnar gló-

andi. Á hverju augnabliki gat spreng-

ingin orðið. þá flaug alt í einu í gegn

um huga minn, hvort jeg mundi ekki

geta risið á fætur með því að þrýsta

bakinu upp að skilrúminu. Hugmynd

mín var sú, að láta mig svo detta of-

an á kranann og reyna á þann hátt að

opna hann.

Tvisvar sinnum reyndi jeg, en í

bæði skiftin árangurslaust. J>að eina,

sem jeg hafði upp úr því, var það, að

rífa á mjer andlitið, og kvalirnar í

handleggnum urðu svo afskaplegar, að

mjer lá við yfirliði.

Drunurnar   í   katlinum   urðu   altaf