Arkir

						12

AEKIR

um ekki notið lífsins fyr en við erum

orðin gömul og gráhærð, og kærum

okkur ekki um neinar skemtanir.

Hvaða ánægju hefir maður af að

spara, ef æskan glatast? Jeg vil lif a

meðan jeg er ung!"

„Já, en þú veist að það er nauðsyn-

legt fyrir okkur að spara".

„Fyrir okkur f á t æ k 1 i n g a n a. Já,

við skulum bara segja það eins og það

er". Ellen var orðin grátklökk. „Jeg

hata að vera fátæk. Jeg hata þetta alt

saman. Agnes ætlar til Gilleleje  ....".

„Já, en hún er ekki gift,  er það?"

„þú álítur að jeg eigi ekki betra

skilið, af því jeg er gift. það getur ver-

ið satt hjá þjer. En jeg hafði nú aldrei

hugsað mjer, að maður yrði að vera

án allrar skemtunar þótt maður gift-

ist, færi aldrei í leikhús, aldrei á kaffi-

hús, og ekki einu  sinni í Bíó".

„Ekki fer jeg neitt af þessu", sagði

Karl.

„það er jafnleiðinlegt fyrir mig",

sagði Ellen. „þegar jeg var í versl-

uninni — — —".

Minningarnar frá gleðidögum henn-

ar urðu stöðugt fegurri. Hún var vön

að telja þær upp í hvert skifti sem

þeim varð sundurorða. þær voru bitr-

asta vopn hennar, og þær særðu hann

mjög. Hann varð afskaplega reiður.

það þarf ekki mikið til, að sá maður,

sem er kvalinn af efnalegum áhyggj-

um, missi jafnaðargeðið. Karl svaraði

aftur, og þau háðu einvígi með eitruð-

ustu örfum heimilislífsins, sem þau

köstuðu í höfuð hvors annars. Síðustu

orðin, sem Ellen sagði, áður en Karl

rauk út og skelti hurðinni á eftir sjer,

voru hótun um, að hún tæki dót sitt

saman og flytti heim til foreldra sinna.

Og að hún gæti fengið stöðu í verslun-

inni, sem hún var í áður en hún giftist,

ef hún kærði sig um.

Kyrðin í stofunni, sem kom á eftir

óveðrinu, vakti hana til umhugsunar,og

hún iðraðist orða sinna. Hún sá, að

hún hafði sagt meira en hún meinti,

sjerstaklega það, að fara í burtu. Hún

hafði sjeð það á því, hv'e Karli brá, að

hann hafði tekið orð hennar alvarlega.

þegar hann kæmi heim, ætlaði hún að

segja honum,  að hún--------nei, ekki

að hún iðraðist. það var alveg eins

honum að kenna, já, meira. Hún ætl-

aði að láta hann stíga fyrsta sporið, ef

hann þá óskaði sætta.

Hún vann sín vanalegu morkunverk.

Eftir því sem klukkan færðist nær

tólf, stóð hún oftar við og hlustaði.

En klukkan . varð tólf. Hún var

búin að bera á borðið. Klukkan varð

hálf eitt — eitt — og ekki kom Karl.

Nú, það var þá svona. Hann vildi hafa

stríð.

Hún varð ákveðin í að fara burtu.

Karl hafði nú sýnt, að hann kærði sig

ekkert um hana. Um þrjúleytið var

hún komin að þeirri niðurstöðu, að

hún hataði hann. Hann hafði aðeins

elskað hana fyrstu mánuðina, meðan

hún var ný. Hann yrði þeirri stund

fegnastur, er hún færi. Hann var Ije-

legur og andstyggilegur — eins og all-

ir eigihmenn!

Henni var nautn að minnast allra

þeirra bitru og kröftugu orða, sem

hún hafði sagt við hann. Og henni

gramdist, hve oft hún hafði látið tæki-