Arkir

						A R K I R

13

færið ónotað, til að segja honum til

syndanna. Hún sá n ú margar leiðir

til að særa hann og auðmýkja. Hann

var hjartalaus og illgjarn, og átti ekki

neitt af metnaðargirnd nje viljafestu.

Honum mundi verða alveg sama um,

þótt hann fyndi hana liggjandi dauða

á gólfinu þegar hann kæmi heim.

Klukkan hálf fjögur var barið að

dyrum.  það var pósturinn.

„Gjörið þjer svo vel, frú. Verið þjer

sælar".

Hún stóð eftir í forstofunni með af-

langt, gult umslag. Hún opnaði það

hægt og rólega og gekk inn í stofuni.

Og þar hneig hún niður í fyrsta stól-

inn sem hún kom að, og skalf af geðs-

hræringu.

Brjefið var frá málaflutningsmönn-

unum Kent og Lichtberg. þeir skrif-

uðu, að frændi hennar, vel efnaður,

hefði dáið nýlega í Arizona, og hefði

arfleitt hana að öllum eigum sínum,

sem, eftir því sem málaflutningsmenn-

irnir vissu best, mundu gefa af sjer í

árlega rentu  sex  þúsund krónur.

þegar hún hafði náð sjer eftir þess-

ar frjettir, hugsaði hún fyrst um Karl.

I gær hefði hún getað látið hann fá

hlut í hamingju sinni. I dag stóð hann

fyrir utan. Hann kom henni ekki við.

Ákvörðun hennar um að yfirgefa hann

var óhögguð, Og hún fór að leita í

blöðunum að auglýsingum um húsnæði

til leigu.

En Karl kom hvað eftir annað fram

í huga hennar. Hún hugsaði með sjer,

hvort hann mundi nú ekki koma skríð-

andi til hennar. Nei, þó hann kæmi

skríðandi   og  bæði   um  fyrirgefningu,

mundi hún aldrei fyrirgefa honum.

— Alt í einu heyrði hún forstofudyrn-

ar opnaðar. það var Karl. Hann opnaði

dyrnar að borðstofunni og kallaði:

„Ellen — Ellen!"

Hún var inni í svefnherberginu.

„Jeg hefi beðið eftir þjer", sagði

hún. „Jeg þarf að tala nokkur orð við

þig, áður en jeg fer".

Hann leit á hana, og hún las von-

brigðin úr augum hans.

„Ætlarðu virkilega að fara frá

mjer?"

„Já". Hún leit á hann storkandi.

„Mjer — mjer þykir það mjög leið-

inlegt", sagði hann.

„Svo-o?" sagði hún, og var efi í

málróm hennar.

Hann ypti öxlum.

Fyrst þú ekki trúir mjer, þá-------".

Hann fór með hendina ofan í brjóst-

vasann og dró upp úr honum nokkra

peningaseðla.

„Jeg hefi veðsett 'úrið mitt, úrfest-

ina og sígarettuveskið, og fekk hundr-

að krónur fyrir. Jeg vonaði, að það

væri ekki alvara þín, sem þú sagðir í

morgun. Og svo hugsaði jeg með mjer,

að við gætum borðað miðdegisverð á

kaffihúsi og farið svo á eftir í leikhús-

ið. Og svo er það alls ekki ómögulegt,

að við getum f arið til Huleröd í sumar".

Ellen starði á hann, orðlaus af

undrun.

„Jeg hefi hugsað um það, sem þú

sagðir", hjelt hann áfram, „og jeg

held, að þú hafir að miklu leyti rjett

fyrir þjer. það er heimskulegt að fórna

allri æsku sinni á altari sparseminnar.

Hjerna eru  peningar,  sem við  getum