Arkir

						14

A R K I R

skemt okkur fyrir í kvöld. Og vertu

nú fljót að búa þig!"

Hún stóð kyr og starði fram undan

sjer. þetta var hrein og bein fásinna!

Að ná í peninga á þennan hátt, aðeins

til að skemta sjer fyrir! þetta var

ólíkt Karli. Hafði hún — var það virki-

lega hún, sem hafði knúð hann til

þess? Og hún iðraðist framkomu sinn-

ar. En hún sneri andlitinu frá honum,

svo hann sæi ekki tárin, sem voru í

augum hennar. Og þótt hún sneri baki

við honum, sá hún hann þó vel, þar

sem hann stóð með peningana í hend-

inni, peninga, sem mundi kosta hann

mikla sparsemi og sjálfsafneitun að

vinna inn aftur, en sem hann var reiðu-

búinn að kasta fyrir fætur hennar, til

þess að hún fengi skemt sjer eina

kvöldstund. Ellen hafði aldrei skamm-

ast sín eins mikið og á þessu augna-

bliki.

pá mundi hún alt í einu eftir brjef-

inu. Hún leit upp,"og bros ljek um var-

ir hennar. Nei, enn ætlaði hún ekki að

segja honum frá því. Hún skildi vel,

hve mikla baráttu það hafði kostað

hann að framkvæma þetta auðmýkjndi

áform. Svo mikið vald hafði hún þá

yfir honum. Svo mikið höfðu óskir

hennar að segja, að hann gerði það,

sem jafnvel sulturinn fengi hann ekki

til að gera.

þegar þau stundu síðar sátu í kaffi-

húsinu, með vín á borðinu, og hljóð-

færaslátt og glauminn í kring um sig,

var Ellen næstum því alveg búin að

gleyma brjefinu og arfinum. Hún hugs-

aði aðeins um Karl, þar sem hann sat

á móti henni, í smoking-fötum, og

sýndist enn yngri og fallegri en nokkru

sinni áður. Hún var upp með sjer af

honum. þau drukku hvort öðru til í

rauðvíni, og þegar þau klingdu glös-

unum, skildi hún, að sprengikúlan

hennar mundi ekki springa. Hún

var aðeins friðarboð frá henni. Hún

vildi ekki f ara frá honum — g a t

ekki farið.

þegar þau fóru heim úr leikhúsinu,

leyndi hún að segja honum, að hún

iðraðist eftir, hvað hún hefði sagt um

morguninn.

„Við skulum gleyma því", sagði

hann. „Við skulum hvorki hugsa um

gærdaginn, morgundaginn, nje það sem

skeði í morgun".

„þ*ú vilt víst helst, að það verði eng-

inn morgundagur?"

„Jeg meina aðeins, að eg hefi lofað

að  ergja þig  ekki".

„það máttu gera — ef þú vilt. Bara

ef þú vilt gleyma því, sem jeg sagði

í morgun".

„En þú kærir þig ekkert um mig,

Ellen. Jeg er einskisvirði í þínum aug-

um".

Bíllinn stöðvaðist. þau gengu þegj-

andi upp tröppurnar og inn í anddyrið.

„Hvenær ætlar þú að fara frá mjer,

Ellen?" spurði hann, þegar þau voru

komin inn í borðstofuna.

„þegar þú sjálfur vilt, Karl?" sagði

hún og lagði hendurnar um háls honum.

Og svo sagði hún honum í'rá

brjefinu.