Birtir að degi

						BIRTIR AÐ DEGI

BIRTIR AÐ DEGI

Otgefandi:  Félag andmarxista  í

Iðnskólanum.

Ritstjórn og ábyrgðarmenn:

Aðalsteinn Jóhannsson

og Hjaiti Jónathansson.

Verð 20 aura eintakið.

Utanáskrift blaðsins er:

Birtir að degi, Pósthólf h33, Rvik.

I

I febrúarblaði »Iðnnemans« er mjög ein-

hliða og illa skrifuð grein um árshátíðina,

og víðar í því blaði er minst á hátíðina

og þann ágreining, sem út af henni varð

vegna ósvífni kommúnista. En af því »Iðn-

neminn« bæði hallar réttu máli og ræðir

það eingöngu frá sínum bæjardyrum, þ. e.

frá sjónarmiði kommúnismans, þá þykir

rétt að fara nokkrum orðum um hátíðina

og skrif kommanna um hana.

Kommúnistar virðast snemma vetrar hafa

lagt á ráðin um það, að nota árshátíðina

til undirróðurs og æsinga fyrir stefnuskrá

sína, nota hana til þess að svívirða skólann,

kennarana og þá nemendur, sem ekki voru

á þeirra máli í pólitík. Þessi ráðagerð hefir

vafalaust verið smíðuð hjá kommúnista-

sprautum utan skólans, sem stjórna undir-

róðursstarfinu í skólum landsins. Þeir

byrja svo á því, að tryggja sér meiri hluta

í skemtinefndinni. Þessi meirihluti undir-

býr svo skemtunina eftir eigin höfði, því

annaðhvort létu hinir nefndarmennirn-

ir það afskiftalaust, eðá þeir voru ekki

boðaðir á fundi hennar.

Framannefnt markmið með árshátíðinni

kemur ljóst fram í eftirfarandi klausu í

»Iðnnema«-greininni:

»Skemtinefndin, sem starfaði að undir-

búningnum, lagði aðaláhersluna á það, að

það væru eingöngu iðnnemar, sem skemtu,

og að skemtunin bæri þann svip og hefði

það innihald, sem drægi fram í dagsljósið

þjóðfélagslega afstöðu iðnnemanna og

sýndu það, að nemendurnir væru sér þess

meðvitandi, hvert stefna bæri í félagslegri

starfsemi innan skólans.«

Hér er það skýrt tekið fram, að skemti-

nefndin lagði aðaláhersluna á það, að

skemtunin »bæri þann svip og hefði það

innihald«, að allir gestir á hátíðinni hlytu

að líta svo á, að allir iðnnemar væru komm-

únistar, og að þeir »væru sér þess meðvit-

andi«, að þeir ættu að vera það, að þeir

ættu að stefna þangað í »félagslegri starf-

semi innan skólans«. Ef þetta hefði tekist

þá mundu þeir nemendur, sem að vísu voru

ekki    enn    þá    kommúnistar,    óafvitandi

íslenski æskulýður, að f ylkja þér fram til

starfs — fyrir sigri réttlætis yfir rang-

læti, fyrir sigri frelsis yfir kúgun, fyrir

sigri friðar yfir ófrið.

Aðalsteinn Jóhannsson.

dragast inn í félagsskap, sem væri hreint

kommnúistískur, og drekka í sig þann boð-

skap, sem þar væri fluttur. Og þar með

var skólinn alveg unninn.

Skemtiskárin var nú ákveðin þannig, að

kennararnir áttu ekki að vera með, með-

al annars af því, að það átti að gera gys

að þeim með því að leika þá á skemtun-

inni. Það tókst nú samt ekki betur en það,

að skólastjórann fékst enginn til að leika,

nema 3. bekkingur, sem aldrei hafði séð

hann kenna það sem leikið var. Einnig

var rokið til að stofna söngflokk og komm-

únisti fenginn til að æfa hann og kenna

honum kommúnistasöngva. Þegar skemti-

skráin og fyrirkomulagið fór að fréttast

meðal nemendanna, risu öflug mótmæli

gegn því, og einkum gegn því að sunginn

yrði »Internationalinn« á skemtuninni. Var

svo haldinn almennur skólafundur um mál-

ið, og þar samþykt, að kennurum skyldi

boðið á skemtunina og »Internationalinn«

ekki sunginn.

En hvernig var svo framkvæmdin hjá

skemtinefndinni. Jú, hún var þannig, að

hún sendir kennurunum dónalega orðað

kort, sem var nemendum til skammar, og

þegar á skemtunina var komið, lætur hún

bæði syngja og spila »Internaionalinn«, og

svívirðir þar með skólann, kennara, nem-

endur og gesti skemtunarinnar, með því

að stimpla þá sem úrhrak mannkynsins,

sem kommúnista.

Það má nú segja, að þetta tiltæki komm-

únista hafi að því leyti orðið til góða, ao

þar með ýttu þeir svo rösklega við öðrum

nemendum skólans, að þeir stungu þá í

kviku. Sennilega hefðu þeir ekki vaknað til

andvara  annars,  heldur   aðeins   rumskað.

Það minsta, sem andkommúnistar gátu

gert, þegar söngflokkurinn fór að svívirða

þá með því að kyrja »Internationalinn«,

var að gera svo mikinn hávaða, að hann

heyrðist ekki, enda tókst það, því flokk-

urinn varð að hætta við lagið eftir fyrstu

hendingarnar. En svo var hjlómsveitin lát-

in leika það á eftir.

Hið eina, sem formaður Málfundafélags-

ins gat varið þessa framkomu kommúnist-

anna með, þegar hann fór að »svara« hinni

stuttu og réttmætu bendingu skólastjóra

um að stof na ekki til óeirða á skemtisam-

komu skólans, var það, að nemendur hefðu

sín »áhugamál« og ættu að hafa þau. Aðal-

áhugamál iðnnema ætti eftir því að vera

það, að vera »kommúmstar«, niðurrifs-

menn, aumingjar, sem stefna að því, að

gera alla að þrælum, nema þá fáu, sem

tekst að láta fjöldann lyfta sér til valda.

Þeir eru ekki eins undirokaðir þrælar ann-

ara manna, en þeim mun verri þrælar

mannlegrar villimensku og lasta.

Þessi árshátíð hefir sýnt, að kommún-

istadeild nemendanna er ekki fær um að

halda uppi skemtunum í skólanum, öðru

vísi en að setja skrælingjabrag á þær.

Svona skemtanir eru langt frá því að vera

lyftistöng eða ánægja fyrir nokkurn, sem

ekki er gegnsýrður af skrílseðli kommúri-

ista; þær eru til niðurdreps og skapraun-

ar fyrir alla, sem vilja sóma sinn og þroska

Iðnnemar

Takið

Námstryggingu

y ö a r í

THULE

stærsta og bónus-

hæsta lífsábyrgð-

arfélagi á fslanði.

Iðnnemans,

I þriðja tbl. Iðnnemans birtist klaufa-

lega skrifuð níðgrein, um mig, með fyrir-

sögninni ,Klerkssonurinn', sem ekkert nafn

er undir, ekki einu sinni dulnefni. Mátti-

strax sjá á greininni að einhver lítilsigld-

ur rauðliði stæði á bak við hana, sem ekki

hefði drengskap til þess að getja nafn sitt

undir. Síðar reyndist höfundur hennar

vera Guðjón Guðmundsson, ritstjóri og á-

byrgðarmaður Iðnnemans, sem notað hefur

aðstöðu sína til þess að skrifa skammir

um skólabróður sinn, fyrir það eitt, að ég

er ákveðinn andstæðingur hans í pólitík.

Annars vitna ég til skólabræðra minna um

það, hvort þeir álíti, að sú ritnefnd, sem

tekur á móti slíkum greinum til birtingar,

eins og þessari nafnlausu kæfutuggu Guð-

jóns Guðmundssonar,. sé hæf til þess að sjá

um efni í Iðnnemann, blaðið sem ætti að

vera sameiginlegt málgagn okkar iðnnem-

anna.

Vissulega er greinin höfundinum til lítils

sóma, en hitt er öllu verra, að hún er skól-

anum til minkunar, og fyrir það ætti höf-

undúrinn að hafa vit á, að skammast sín, ef

hann er gæddur nokkurri sómatilfinningu.

Oddgeir Þ. Oddgeirsson.

í hvívetna, og er því vonandi, að þetta

verði hin seinasta og einasta arshátíð, sem

kommúnistar fá að setja sinn svip á.

Hjalti Jónathansson.