BERKJ^AVARNABLAÐH) Iþróttir, baðstofur og heilbrigði. Þegar þjóðin, á næstu árum, herðir baráttuna á móti berkla- veikinni í landinu, svo úr verður öflug sókn, þá verður einn þáttur þeirrar sóknar að vera innifalinn í aukinni líkamsræktun þjóðarinn- ar. íþróttastarfsemina þarf að auka og margfalda, svo hún nái til alls almennings. Það verður að byrja á því að þjálfa líkama barnanna strax á unga aldri og halda síðan þeirri þjálfun við, mannsæfina út. Hér er hlutverk, sem barnaskólarnir ættu að beita sér fyrir. Því „það ungur nemur, gamall temur". Hvert mannsbarn á íslandi þarf að læra sund og iðka það. Skauta- og skíðaferðir á vetrum þurfa að aukast stórum frá því sem nú er. Æskulýður bæjanna þarf að fullu, að segja skilið við kaffihúsalífið, þar sem setið er fram á nætur á kafi í koldimmri reykjarsvælu og alls- konar ólofti. í staðinn á æskan að fara hópferðir, jafnt sumar sem vetur, þegar tómstund gefst, í faðm hinna íslenzku fjalla. Skemmtistaðir æskunnar þurfa að rísa upp þar sem fegurðin er mest, í ríki náttúru lands vors. Þangað verður uppvaxandi kynslóðin að sækja gleði og lífshamingju, ásamt auknum þrótti og heil- brigði. í sambandi við aukna líkamsræktun þjóðarinnar, er lífs- nauðsyn að upp rísi, jafnt í sveit- um sem bæjum, baðstofur, þar sem gufuböð yrðu stunduð af öll- um almenningi, eins og hér tíðk- aðist á landnámsöld. Mestu heil- brigðisérfræðingar og íþrótta- frömuðir nútímans, hafa komizt að þeirri niðurstöðu eftir ýtarleg- ar rannsóknir, að hin einfalda gamla finsk-rússneska baðstofa, sem notuð hefir verið í þessum tveim löndum í þusund ár, sé sá lífsaflgjafi er nútíma menningin verði að tileinka sér. Frændur vorir, Svíar, sem taldir eru standa framarlega sem menningarþjóð, eru nú í þann veginn, að breyta stærstu báðstöðum sínum þannig, að þeir samrýma þá þúsund ára réynslu finsk-rússnesku baðstof- unnar. Sá er líka höfuðkostur við þess- ar baðstofur, að þær eru svo ódýrar, að það ætti að vera létt fyrir hvert sveitaheimili að koma þeim upp. Munum það, góðir ís- lendingar, að fjöregg þjóðarinnar er hin uppvaxandi kynslóð. Þess- vegna er það ófrávíkjanleg skylda, að gera alit til þess að æskan öðl- ist heilbrigði og lífshamingju. Gamli. Ábyrgðarmenn: Ragnheiður Benediktsdóttir. Jóhann J. E. Kuld. Prentverk Odds Björnssonar. Jónas Rafnar: Eftir hælisvistina. (Framh. af 1. síðu). athvarfs hjá eftir hælisvistina. Það er framfærslusveit hans. — Þegar sjúklingur kemur af hæli, hraustur útlits og í góðum hold- um, heyrist oft sagt sem svo, ýmist í gamni eða alvöru, að hann eða hún virðist svo sem vera fær um að taka höndunum til hvers sem væri. Og því miður er það sorglega algengt, að sjúklingnum er ætlað of mikið; það er ekkert greitt fyrir honum, hann er þegar í stað settur til þeirra starfa, sem honum eru um megn, og eftir styttri eða lengri tíma er hann aftur kominn í hælið, verr farinn en hann var í fyrra skiptið og batahorfurnar vitanlega í hlutfalli við það. Á þessu sviði kreppir skórinn ónotalega að, og á því verður að ráða bót með einhverju móti. Almenningi og stjórnarvöld- um verður að skiljast það, að lungnaberklar læknast því sem næst aldrei svo fullkomlega, að þeir geti ekki gosið upp aftur, og að minnsta kosti fyrstu árin eftir hælisvistina verður sjúklingurinn að gæta varúðar; það verður að hlífa kröftum hans og heilsu miklu meira en tíðkazt hefir. í baráttunni við berklaveikina er einmitt þarna háll og varasamur blettur, sem almenningur hefir hingað til ekki verið nægiiega varaður við. Það er þegar vel séð um þá, sem á hælis- og spítalavist þurfa að halda; það er reynt eftir beztu getu að koma þeim til heilsu, og ef þeir deyja, er séð um það, að þeir komist í jörðina. Hitt er eftir, að gera allt, sem hægt er, til þess að fyrrverandi hælissjúklingar, sem fengið hafa góðan bata og ættu að geta haldið honum, missi ekki allt það aftur, sem áunnizt hefir við langa og kostnaðarsama hælisvist. Ríkis- stjórn, sveitastjórnir og almenn- ingur mega til að gera sér það ljóst, að það verður að styðja og styrkja á allan hátt það fólk, sem orðið hefur , fyrir því óláni að þurfa að dvelja í heilsuhælum. Al- menn mannréttindi og mannúð kref jast þessa, og auk þess kemur það minna við buddur og sjóði að leggja eitthvað af mörkum til þess að sporna við því, að sjúk- lingarnir lendi aftur í hælunum, en að kosta þá þar að fullu og öllu. Þetta mál er eitt af mörgum, sem „Samband íslenzkra berkla- sjúklinga" hefur á dagskrá sirmi, og nauðsynin er brýn. í stuttri ritgerð er ekki hægt að gera grein fyrir því, hvernig félagið hyggst að haga starfi sínu í þessu efni, en þótt ekki sé yfirleitt um margar leiðir að velja, þá eru atriðin mörg, sem taka verður til athug- unar. Hitt er aftur á móti sjálf- sagt, að ef vasklega verður sótt fram á þessu sviði berklabarátt- unnar, má gera sér von um þann árangur, er reynast mun hald- betri en margt annað. Þótt ég hafi þegar tekið fram það, sem eg vildi sagt hafa, vil eg PAKKARÁVARP Sfúklingar d Krlstneshœli senda sitt innilegasta þakklœii til allra þeirra mörgu félaga og einstaklinga, sem d undanförnum drum hafa veittþeimgleði og ánœg/u með margvislegum skemmtunum. að lokum leyfa mér að endurtaka nokkur orð mín, til þess að þau festist betur í minni. Fyrrverandi hælissjúklinga vil eg minna á þetta: Gleymdu því aldrei, að þú varst einu sinni berklaveikur. Vandamenn sjúklinganna vil eg minna á það, að þeir geri sitt til að sjúklingurinn leiti þegar í stað læknis, ef hann veikist aftur eða einhver heimilismanna verður las- inn á þann hátt, að grunur gæti verið um byrjandi berkla. Sveitastjórnum og almenningi vil eg benda á það, að í raun og veru svarar það bezt kostnaði að spara hvorki fyrirhöfn né ofurlítið fé, til þess að sporna við því að fyrrverandi hælissjúklingar missi aftur heilsuna og þarfhist hælis- vistar að nýju. Jóh. Þorkelsson: Heilsuverndarstöð Akureyrar (Framhald af 1. síðu). verða smitandi. Þá á stöðin að sjálfsögðu líka að sjá um, að þeir sjúklingar, sem ganga með smit- andi berkla, séu einangraðir á heilsuhæli eða annarstaðar, á meðan smithætta getur stafað af þeim. Einnig á stöðin að fylgjast vel með líðan og heilsufari allra þeirra sjúklinga sem hafa haft berkla en eru það frískir, að þeir geti verið í heimahúsum eða stundað atvinnu sína. Þessa sjúk- linga „kontrollerar" stöðin með vissu millibili, lengur eða skemur, eftir því hvað sjúkdómur þeirra gefur tilefni til. Takist berklavarnastöðinni þetta nálgast hún óneitanlega takmark sitt, sem sé það, að útrýma berkla- veiMnni, því að það sem fyrst og fremst heldur veikinni við er ein- mitt þetta, að sjúklingarnir ganga oft í lengri tíma með smitandi berkla, án þess að vita um það sjálfir og smita út frá sér til hægri og vinstri, áður en tekst að ein- angra þá. Það er bæði af þessum ástæðum og svo líka vegna bata- möguleikanna, að fólk á aldrei að draga að leita sér læknis og láta rannsaka sig gaumgæfilega, ef það hefir einhvern grun um að berkla- veiki geti leynzt með því, þar eð batamöguleikar oftast eru mjög góðir, ef sjúkdómurinn er tekinn á byrjunarstigi. Hóprannsóknir eru mjög þýð- ingarmikill þáttur í starfi berkla- varnastöðvanna, vegna þess að þær sýna, að menn geta gengið með smitandi lungnaberkla án þess að finna til nokkurra sjúk- dómseinkenna og án þess að haf a minnstu hugmynd um það sjálfir. Að sjálfsögðu eru þetta þeir hættulegustu smitbreiðar, sem hugsast geta, þar eð þeir sjálfir gæta engrar varuðar (af eðlileg- um ástæðum) og aðrir sem eru samvistum við þá eru grunlausir um að nokkurar hættu megi vænta úr þeirri átt. Ég vil að lokum leyfa mér að undirstrika þetta þrennt: 1. Dragið aldrei að fara til lækn- is og láta rannsaka yður gaum- gæfilega, ef þér hafið grun um að hafa smitast af berklaveiki eða ganga með berklaveiki. 2. Farið ávalit sem nákvæmast eftir þeim ráðleggingum, sem læknir yðar gefur yður utn meðferð sjúkdómsins. 3. Bregðist ætíð vel við, ef þér eruð beðinn að mæta til rann- sóknar á berklavarnarstöðirmi, því að með því móti leggið þér fram yðar skerf í baráttunni til útrýmingar berklaveikinni. Vonandi verður hægt að auka nokkuð starfsemi berklavarnar- stöðvarinnar nú í haust, og von- umst við þá.til að geta haft stöð- ina opna 3svar í viku og notað þá einn af þessum þremur dögum vikunnar til hóprannsókna og til að gefa loftbrjóst (pústun) þeim sjúklingum, sem þess þarfnast. Akureyri 7. júní 1939. Við sjúklingar. Okkur er sífellt það sannað, að sárt er að vera til, þegar lífið er ekkert annað, en allt sem er sjúkum bannað. Mínus örlítið okkur í vil. Hví erum við dauðir dæmdir? Hví er drottinn svo harður við oss? Burtu friðlausir flæmdir, af frelsinu erum við sæmdir, jarðlífsins júdasarkoss. Við verðum að kveljast og kvíða. Að kalla á frelsi er ei nóg. Við megum stilltir stríða, sem steinar eigum að bíða, lífsins með ljúfri ró. Hjalti Haraldsson,
Beinir tenglar