Árroði

						Á RROÐI

þeirrar þjóðar, er hann var aðal-

lega sendur til. Gætum að oss

í Guðs nafni að krossfesta ekki

Krist að nýju, með óhlýðni eða

saurugu framferði, til orða eða

verka, heldur áformum og kapp-

kostura að auðsýna trú vora í

kærleiksverkum, við bræður vora

og systur, því við eigum öll að

vera börn hins sama föðurs og

andlegir limir á hinum sama lík-

ama, Jesú Kristi, og kvistir á

lífstrénu, eins og hann sagði

sjálfur: Ég er hið sanna víntré.

Faðir minn er víngarðsmaðurinn.

Ég vil út af þessutn orðum og

í þessu sambandi minna á 32.

Passíusálm Hallgríms Pétursson-

ar, okkar ódauðlega sálmaskálds.

Margt fleira mætti segja um

boðorð hlýðninnar, og um það

mætti rita margar stórar bækur,

enda hefir það verið gert meira

og minna, síðan saga veraldar

hófst, og bók bókanna af all-

mörgum verið höfð til fyrirmynd-

ar. En þó hafa menn aldrei orð-

ið sammála í orði, og þó miklu

síður þegar til framkvæmda hefir

koinið.

Tilefni til fordæmingar eða

bölvunar lögmálsins var hið fyrsta

syndafall mannsins og útrekstur

hans úr Paradís, fyrir nautn

hins forboðna ávaxtar.

Og svona erum við enn í dag,

þegar við aðhyllumst það, sem

bannað er eftir Guðs og manna

lögum. Pá fordæmum við sjálfa

oss. Pá taka lög mannanna oss

að sér, ef þau eru ekki skálka-

skjól.

En hinn algóði, alvísi og rétt-

Iáti alheimsdómari segir: Ég vil

ekki dauða syndarans, heldur að

hann snúi sér, leiðréttist og lifi,

Og þá verður okkar eina úrræði

að gráta synd vora, en »setja

alt vort traust á sonar Guðs

pínu efalaust«.

Og þess þurfum við öll við,

og má ske stunduin fremur dóm-

arinn en sakborningurinn. Eða

er það ekki einmitt þetta, sem

kemur fram í píslarsögu frelsar-

ans, þegar hann stóð frammi

fyrir hinum heiðna landsdómara?

Og svona er það enn í dag. En

ég ætla ekki að þessu sinni að

fara lengra út í það, en biðja

af hjarta með skáldinu okkar

góða:

Varðveiti valdsmenn alla

vor Guð í sinni stétt,

svo varist í vonzku að falla,

vel stundi lög og rétt.

Hinir í hlýðni standi,

hver svo sem skyldugt er.

Hrein trú og helgur vandi

haldist í voru landi.

Amen þess óskum vér.

Pá ætla ég að endingu að

minnast á dæmi  aðalpersónunn-