Alli. ofgjörl sín hefnir — og indœl vöggtigjöf fcer íturmcnni leitt fyrir t.imann i gröf. En frœgð cr betri langlifi. HiÖ fagra geymist vel Og frjdlsar svífa ástir yfir l.ima og hel. Hann vissi af sinum vœnleik — og vinum síðast bauð: „Ei vil ég hjá mc.r látnum brynju, sverð né auð, en verpið mcr hauginn vegi dalsins nœr, par sern vindarnir leika og sólin brosir skccr. Vist mun Vatnsdalsmeyjum vegur skemmri þá, ef vera mín þeim fylgir og bústað minn þœr sjá, tími og lcið rnun líða við Ijúfra drauma sveim, cf lýsir þeim min stjarna að heiman og lieim." — Svo fagur varslu, Ingólfur, að fyrir það eitt þér fórnað var því bezta og yfir glöþ þin breitt. Sagan, eins og bikar með bjartasta vin, þig ber i sínu skauti, meðan vor og fegurð skín. Og enn þykja ástir be.tri en auður og bú. „Enginn er i Vatnsdalnum veenni en þú". * Gamalt viðlag — cf til vill fyvst kveðið um Ingólf I>orsteinsson fagra. Höf.
Beinir tenglar