Embla

						,,I>ú ert sorgbitinn, frændi út af konumissirnum og er það vork-

un, en samt held eg að eilífðin sé ekki svo geigvænleg, að ekki sé

við það unandi að eiga þar góða vini, í sambúð við Guð Jesús

Krist, hina heilögu meyju Maríu og alla heilaga, menn og konur,

sem á undan oss eru gengnir veg allrar veraldar." Ari tók þessum ,

fortölum föður síns vel, og svo Eóru þeir að tala um önnur mál-

ei'ni.

,,Eg veit ekki hvað veldur," sagði Ari. „Og veit það þó, — að

mér stendur hálfgerður stuggur af þessu alþingi, sem vér ætlum1

nú að ríða á."

„Þá erum við mjög ólíkir i því frændi," ahzaði biskup til, „því

eg í'agna þessu þingi! Og eg skal ekki leyna þig því, að eg hef í

hyggju í suðurreið þessari, að fá því framgengt að Sigúrður iyrr-

um ábóti í Veri, verði af klerkum og trúbræðrum kosinn í'yrir

biskup í stað Gissurar Einarssonar. Og þá er vér riðum suður að

Kalmannstungu í vor, og um Borgarfjörðinn, lét ég þess iyllilega

getið bæði við vini og óvini, að eg heiði í liuga að setja alt kirkju-

Eyrirkomulagið í Suðurstiftinu aftur í sitt fyrra ástand."

Ara setti iyrst hljóðann, en svo sagði hann dræmt:

„Þetta hefir mig grunað síðan eg frétti andlát Gissurar Einars-

o  o                                  o

sonar. En hverjum ætlarðu þá að verða ráðsmaður þar á meðan á

máli þessu stendur? Þú munt víst hal'a heyrt, að siðbyltingamenn

hal'a ekki cinungis kosið Martein prest Einarsson fyrir biskup,

heldur líka eru búnir að senda hann af iandi eftir vígzlu?"

„Já, sonur minn, eg hef heyrt það, og jafnframt, að þeir hafi

sett bæði ráðsmenn og meðráðamenn yfir staðirín á meðan Mar-

teinn er í burtu. En eg ætla mér að vevða sjálfur Eyfirliði fyrir

mínum Elokki — bæði ráðsmaður og meðráðamaður yfir Skál-

liolti og öllu stiftinu."

„Ogsitja eftirsem áður liéi lieima ;i I [ólum?" spurði Ari. „Hví-

lík fásinna er þetta Eaðir minn! Hvaða vald eða kraft skyldum vér

hafa til að reka rétt kirkjunnar í Suðurstiftinu — bæði í hendur

konungs og hinna mörgu mektarmanna þar, sem hafa tekið við

nýju trúnni? Svo kemur þetta oss ekkert við."

„Ekkert við," anzaði !>ísknj>. ,,Sé alh mannlegt okkur viðkom-

andi, þá er vissulega trúin með. Eg hugsa ekkert um horfurnar,

þær geta breytzt! Vér getum aldrei sagt um á vorin hvernig muni

13