Embla

						

ára, meðan jurtirnar hvíla í dauða-dvala sínum, en svo kemur

drottinn og gefur dögg ai himninum og frjósamt ár. Hann hefir

gefið mörgum Davíð sigur yíir Golíat —."

„Já, að sönnu er þetta satt, íaðir minn! En þó getum vér bezt

vænt drottins aðstoðar þegar vér breytúm forsjállega og rösum

ekki fyrir ráð fram." Þeir þögnuðu.

Helga Sigurðardóttir kom inn, bar af borðinu og skaut forvitn-

isaugum til biskups, og svo til Ara er hún gekk um. Hún sá fljótt

að biskup hafði orðið fyrir vonbrigðum, en að Ari var með hörðu

yfirbragði. „Þeim hefur sinnast," sagði hún við sjálfa sig. ,,Eg skal

temja piltinn!" — Svo gekk liún út.

„Ertu nú búinn að missa kjarkinn frændi?" Hól biskup aftur

máls.

,,Ekki andaefi eg þessu, iaðir minn, svo mjög vegna þess, en

vegna hins, að mér finst að þér koma ekki lifandi vitund við

hvernig gengur í Suðurstiftinu. Kongurinn er búinn að hertaka

það, og hinar 125 jarðir sem lágu undir klaustrið i Viðey, er hirð-

stjórinn búinn að taka undir sig í konungs umboði — eða víst

flestar. Það verður því ekkert smáræði að kippa öllu því gózi aftur

inn í landið, fyrir þig gamlan mann og hrumann. Nei, faðir! Það

er ógerlegt. Látum við Skálholtsumdæmið vera, en verjum okkar

eigin stifti karlmannlega á meðan tii endist, ef á oss verður leitað!"

„Eg ætla mér nú samt," sagði biskup, „að endurreisa klaustrið

í Viðey og svo hin önnur á eftir — reka þaðan alla danska menn,

og hreinsa að því búnu kirkjurnar og klaustrin af svívirðingunni.

Viltu ekki hjálpa mér til þess, frændi?"

„Nei, faðir minn!" Biskup klökknaði og sagði:

„Hefirðu kynt þér eið þann, sem eg og hinir katólsku kirkju-

þjónar hafa svarið —? Gerðu það, og dæmdu svo um, hvert eg get

með góðri samvizku rofið hann fyrir öðrum nýrri — ráns-, ósvífn-

is- og gerræðiseiði þeim, sem Kristján konungur 3. vill neyða upjj

á mig og aðra, — sem hann kallar þegna sína — en sem vér í raun

og veru erum ekki, hvorki eftir forna sáttmálanum né öðrum

skilríkjum, er konungur sjálfur, faðir hans lagði eið út á, kirkj-

unni og páfanum viðvíkjandi; sem þessi konungur afsver. — En

ég skal ekki fara að hans dæmi, en reynast pál'anum trúr til dauð-

ans, því þannig hljóðar minn eiðstafur, og það kendi mér líka

M