Embla

						hinn sæli Gottskálk biskup. Eg skal reynast páfanum og föður-

landi mínu trúrl"

Ari svaraði engu,en stóð upp og gekk út, og þeir feðgar báðir.

Hundur Ara lögmanns, stór og grimmilegur, lá fyrir dyrum úti

og beið húsbónda síns — var viss um að hann mundi koma, og er

það varð, fagnaði hann honum á sína vísu, og stökk upp um hann

með allskonar vinalátum. Rétt í sama vetfangi kom hæna að svíf-

andi — hal'ði vaknað við geltið — og réðst á hann með neli sínu,

klóm og vængjum, og lét svo áfergislega, að þeir feðgar námu for-

viða staðar. Biskup sagði þá:

„Sjáðu nú sonur, hversu elskan er sterkari en dauðinn. Á líkan

hátt elska eg trú mína og fósturjörðu — eg óttast enga hættu

þeirra vegna, — og sé hana ekki fremur cn liæna þessi, á meðan

hún er að verja ungana sína!"

,,En vér sjáum samt afleiðinguna af þessum ójafna leik á morg-

un," anzaði Ari. „Ef enginn skakkar þá leikinn áður," gaf Helga

orð inn í. Hún kom út í þessu, og hafði heyrt hvað þeir feðgar

ræddu um. „En hann skal verða skakkaður."

Einkennilega næturbirtan var vikin, lyrir annari birtu, sem var

bjartari og greinilegri og sú birta jókst eftir því sem lengra leið

á nóttina, en samt voru allir í fasta svefni á staðnum. — Nei, ekki

allir, því kona nokkur vel búin og tíguleg, en áhyggjufull, lauk

upp hurðinni ;í svefnstofu Ara lögmanns, og sveif hljóðlaust inn-

ar eftir gólfinu og nam staðar fyrir hvílunni er hann svaf í. Hann

hefir að líkindum sofið laust, af því hann lauk augunum upp,

og starði l'yrst þegjandi á konuna, rétt eins og hann væri að koma

henni fyrir sig, hann hefir ef til vill verið að hugsa um Halldóru

sína, er svo oft latti hann stórræða, og tekið konuna fyrir forklár-

aða líkingu hennar, sem glóði uppi yfir honum eins og í einhverri

gull-móðu. Hann neri augun, settist upp og hvesti þau betur á

hana:

„Móðir mín!" Hrópaði hann er hann áttaði sig betur. ,,Ert þú

þarna — svona snemma! Og á hverju heldurðu?"

,,Eg held á skautalaldi, sonur minn, og því fegursta kvenna-

15