l<riða Einars: ÞOKAN Gráhvítur hnökri lyftist yfir ljósu lognsævar djúpi, rís og dreifist, stígur inn yfir land og yfir byggðir sígur utan frá strönd að dalsins lækjarósum. Mjúklega berst hún eins og vofa og andi, eða sem slæðu veifi á miðilfundi dularöfl heimsins, hverfist yfir sundi, hvítgrámuð sál úr fjarskans dularlandi. Þokusál heimsins, meinlaus máttlaus úði, magnlaus og grár og hylur allt og villir, framúrleg sýn úr þokuþykkni hyllir, 'þetta er sál af Deyfð og hennar skrúði. 20