Embla

						Steinunn. Olafur Jósúa kemur ekki alveg tómhentur. Hann fær-

ir Sigríði fallega, glænýja spröku.

Hirtu þetta, gæzkan. Það er þó sá málsverðurinn, segir Ólafur

Jósúa og hampar sprökunni framan í Sigríði.

Sigríður, sem veit reyndar, að Ólafur Jósúa er fyrirmynd ann-

arra manna í öllu, nema gjafmildi, stendur alveg agndofa og starir

á Ólaf Jósúa. Hún viknár þó ekki, eins og systir hennar. Henni

er ekki fyllilega ljóst, hvort þetta er draumur eða vaka, því and-

skota brönduna hann hefur nokkru s'inni rétt henni um dagana

— og það þótt mokfiskirí væri. Olafur Jósúa er sækinn sjómaður,

því cr ekki að neita.

Hana, hirtu þetta, og þér er ekki matur bjóðandi, ef þú vilt

ekki sprökuna þá arna, segir Ólafur Jósúa og lygnir gráum, þoku-

legum augum á Sigríði systur sína, sem stendur þarna eins og óbif-

anlegur, líflaus klettur og bara starir á sprökuna. Það er engu lík-

ara en manneskjan liafi misst mál og heyrn.

Vil ekki! Hvernig talárðu maðurl Kg er bara alveg himinfallin

af undrun, Olafur Jósúa. Guð launi þér, þegar þér bezt hentar,

segir hún og réttir fram báðar hendur og tekur sprökuna af Olafi

Jósúa. Eftir að hafa þuklað hana hér og þar og fullvissað sig um,

að þetta er enginn draumur, engin sjónhverfing, þetta er veruleg

spraka, hengir hún hana út til næsta dags. Þetta verður þá hvíta-

SUnnumáltíðin þeirra hérna, og er liún minnist þess, livað við

bar þann dag fyrir langa löngu, þá finnst henni ekki ósennilegt,

að heilagur andi hafi komið yfir Olal' Jósúá og beint göngu hans

til hennar húss.

Við þessar hugsanir verður liún bljúg og viðkvæm. Ólafur

Jósúa er þó allténd bróðir hennar. Henni gremst stundum að sjá

hann svolgra síðustu löggina úr kaffikönnunni — og það í kaffi-

leysinu, því að skipin koma ekki alltaf við í Saltvík, og birgðir

þrjóta liér sem annars staðar. Fátæklingar, eins og hún, kaupa

ekki í stórum stíl vörur í einu. Til þess hrekkur geta þeirra ekki,

og lánstraust þeirra er líka takmarkað getunni. Jú, Ólafur Jósúa

hefur rennt mörgum sopa og bita niður í hennar húsi. En aldrei

hefur hann hent í hana svo mikið sem fiskbeini, hvað þá meira.

Það, sem verst e'r, liann kemur í hvert sinn með fatagarmana sína

til þvotta og viðgerðar, þótt hún liafi enga slund al'lögu og vinni

25