Embla

						frá morgni til kvölds. Ólafur Jósúa ætti að muna, að börnin eru

íimm að tölu. (), já, sjö eru munnarnir alls — og átta með Ólafi

Jósúa, svo að það liefði nú komið sér meir en vel að fá soðningar-

bita endrum og eins. En hvað ura það, hann man, hvað honum

er gert, sá góði maður. Það mnnar um sprökuna þá arna.

Að þessu sinni stendur Olafur Jósúa stutt við. Hann tyllir sér

rétt snöggt á kollótta eldhússtólinn og teygir býfurnar frá sér,

svo að þær ná fram á mitt eldhúsgólf.

Kaffi má þó bjóða þér, spyr Sigríður og liorfir á langleitt, slap-

andi andlit bróður síns, sem eiginlega er vita sviplaust og getur

hvorki talizt frítt né ófrítt.

Ólafur Jósúa rennir augunum til ketilsins á eldavélinni. Það

kraumar í honum. En aldrei þessu vant alþakkar Iiann kaffi. Það

finnst Sigríði afar undarlegt. Olafur Jósúa er ekki vanur að neita

því, sem býðst, ekki ef um mat eða drykk er að ræða.

Hann stendur upp. Augnalokin á Ólafi Jósúa lyftast aldrei

nema til liálfs. Þau eru tvöföld og slapa niður á kinn, þegar augun

eru lukt. Hann réttir Sigríði höndina, sem er mjúk og beygjanleg,

eins og brjósk. Göngulagið lians Ólafs Jósúa Joekkja allir í þorp-

inu. Hann slettist áfram, fer stundum í kuðung eins og ánamaðk-

ur og sveigist og beygist á alla vegu. Það eru lieldur ekki margir

í þorpinu, sem leika J:>á list að fara í gegnum sjálfan sig, eiginlega

enginn nema Olafur Jósúa. En honum verður þá ekki skotaskuld

úr því.

Sigríður horfir á eftir lionum. Nú staldrar hann við og snýr

aftur heim að húsinu. Hann sér sig um hönd og kemur og drekk-

ur kaffið, sem eg bauð honum áðan, lmgsar Sigríður og lætur

bolla á borðið. En þegar Olafur Jósúa birtist ekki aftur, snýr hún

sér að verkunum. Margt er enn ógert, sem gera þarf í dag, og svo

kernur helgin mikla.

Nú beinir Olafur Jósúa göngu sinni til veitingahússins. Það er

ekki að vita, nema hún Arndís.gefi lionum eitt ölglas, ef vel ligg-

ur á henni. Það er sá bezti drykkur, sem honum er boðinn og

sannarlega sjaldgæfur og ekki víða á boðstólum.

Arndís veitingakona stendur sjálf í eldhúsinu, þegar Ólafur

Jósúa kemur Jjangað. Hún hreint og beint slær á lærið, sú góða

kona, þegar hún sér, liver gesturinn er. Hér kemur þá s;í, sem hún

26