Embla

						bónorð — en — lieit er hún — Jieit sem bullandi hver, og hver

veit, hvað verða kann, hugsar hann.

Olafur Jósúa snarast út úr eldliúsinu. Arndís stendur eftir alveg

steini lostin. Svona hefur ólafur Jósúa aldrei komið fram við

hana. Hann virðir mig ekki einu sinni svars, livað þá meira, hugs-

ar hún með gremju og þurrkar af sér svitann með svuntuhorninu.

Þcssi óviðeigandi framkoma Ólafs Jósúa fær á hana, því að oft

hefur hún gert Ólafi Jósúa gott. En það sýnir sig nú, að mann-

kindurnar eru vanþakklátustu skepnur jarðarinnar. Það var þá

til nokkurs að taka pottinn af eldaVélinni og liætta að steikja.

Já, það tók því áð tefja sig við karlfauskinn, þennan sísofandi

sauð, hann Ólaf Jósúa.

Hún er nýtekin til starfa, þegar Ólafur Jósúa birtist í dyrun-

um og heldur á glænýrri spröku í hendinni. Þetta, segir hann og

teygir fram langan og mjóan liálsinn, þetta hefði ég ekki gert

fyrir neinn, nema þig — enga einustu manneskju — enga.

Andlit Arndísar ljómar af ánægju. Augun, svört og dimm,

skjóta þeim leiftrum, sem hitta Ólaf Jósúa alveg sérstaklega og

með þeim hætti, að liann verður gersamlega viljalaus. Guði sé lof,

nú er mér borgið. Þú ert bjargvættur minn og reglulegt tryggða-

tröll, Olafur Jósúa. Rödd hennar, blíð og unaðsleg, er bcinlínis

þrungin þeirri hrifningu og aðdáun, sCm hefur svipuð áhrif á

Ólaf Jósúa eins og gómsætt vín.

Arndís þrífur pottinn aftur af eldavélinni. Það snarkar í feit-

inni, og ef feitin ofhitnar, verða kleinurnar óætar. En nú verður

Jiún þó að sinna Ólafi Jósúa. Hann drekkur kaffi í „prívatinu"

hennar Arndísar, drekkur við dúkað borð. Þegar liann fer aftur,

mettur af kaffi, kökum og öli, er liann nokkrum krónum ríkari.

Það var eiginlega ekki við annað komandi en liún Arndís greiddi

sprökuna fuJlu verði. Þegar Olafur Jósúa liugsar um þetta ævin-

týri, þá þykir honum það skrambi leitt, að þarna í „prívatinu"

gerðist eiginlega ekkert markvert. Vitanlega sendi liún honum

eldheitt augnaráð, logandi leiftur, sem liefðu Jjrætt alla, nema

Olaf Jósúa. Enhreint og klárt lwnorð var það nú ckki, ekki gat

ég merkt það, liugsar Olaí'ur Jósúa.

28