en þetta, beri aðeins íram þessa meinlausu en jafnframt sja.lL- sögðu spurningu, því að einhvers staðar hlýtur sprakan þeirra að vera, ekki hefur hún orðið uppnumin. Arndís svarar ekki. Hún stendur þögul og horfir niður i'yrir sig. Við vorum að spyrja um sprökuna, endurtekur Sigríður og bendir um leið á borðið. Það, að Arndís svarar ekki, er mjög grun- samlegt. Líklega draga ekki margir spröku úr sjónum hérna í Saltvíkinni, nema sjógarpurinn hann Olafur Jósúa. Arndís réttir úr sér. Það kemur kynlegur glampi í dimmblá augun, og smákippir iara um allt andlitið. Hann Ólafur Jósúa seldi mér þessa spröku í gærkvöld, segir hún loks, hægt og stilli- lega, því skiljanlega er þetta mjög viðkvæmt mál. Hann Ólafur Jósúa, endurtaka þær einum rómi, og undrun þeirra lýsir sér greinilega í raddblæ og svipbrigðum og grágul og liálfskorpin andlit beggja verða að einu stóru spurningai- merki. Ef þið rengið mig, getið þið spurt Ólaf Jósúa sjálfan. En hann trúði mér íyrir því um leið, að Jiann hefði ekki fengið nema þessa einu spröku úr sjó í gær. Elinborg Lárusdóttir MO