Embla

						Yrkisefni Ólínu eru margvísleg, og er henni mjög létt um að

yrkja. Lítið mun þó hafa birzt af vísum hennar. Dr. Broddi Jó-

hannesson flutti nýlega í útvarpið erindi um Ólínu og kveðskap

hennar. Meðal vísna þeirra, sem hann las, eru þær, sem hér fara

á eftir:

Um átthagana:

Léttum hreimi af bergi blá

bjartar streyma lindir;

kærum heimahögum frá

hugurinn geymir myndir.

Eitt sinn var hún á leið til æskustöðva sinna í vornæðingi og

reið jörpum hesti:

Vörmum eyðír vorsins frið

vindur neyðarskarpur,

gil og heiðar gapa við,

grýtt er leiðin, Jarpur.

Og vorið kemur til átthaganna:

Lækir snjóaleifum frá

létt til sjóar streyma.

Vorið nógar nægtir á.

Nú fer að gróa heima.

Máttur fjarlægðarinnar birtist í minningunni:

Man ég áar máttug völd,

man ég bláa strauma,

man ég gljáu mánatjöld,

man ég þrá og drauma.

Um veikindi sín kveður Ólína:

Verð ég ung, er vísnamál

vel á tungu flæða,

finn ég þunga þó í sál

þegar lungun blæða.

39