Embla

						Oft gætir angurværðar í kveðskap Ólínu, en margar vísur lienn-

ar eru samt gæddar ríkri kímnigáfu og græskulausri glettni. Á

meðan hún bíður eftir útvarpinu, flýgur þessi vísa af vörum

hennar:

Ekki er klukkan orðin sjö,

ennþá liefur birtan völdin.

Mikið þrái ég Þorstein Ö,

þegar fer að skyggja á kvöldin.

Þegar roskin og ráðsettur kvenmaður verður ástfanginn, kveðnr

Ólína:

Ást ei fipast enn sitt starf,

úr þér liripar gigtin,

og í svipan einni hvarf

árans piparlyktin.

Rúða brotnaði úr gliigga lijá Ólínu, og gekk henni illa að fá

mann til að setja í aðra nýja. Þá kvað Inin:

Mér finnst eitt og annað bresta

á það, sem ég frekast kaus:

en eitthvað með því allra versta

er að vera karlmannslaus.

Ráðsettur maðnr varð ástfanginn af tildursmey. Heyrði ólína

einlwern segja, að fnrða væri, að maðnrinn skyldi sækjast eftir

þessum stelpubleðli. Þá varð lienni að orði:

Þó að hneigist öll hans ást

að einum litlum bleðli,

þá er ekki um það að Eást,

þetta er mannlegt eðli.

Ólína kom einhverju sinni á útiskemmtun, var þar dansað ;í

palli, iánaskreyttum, og þröng mikil. Hún kvað:

Á því finnst mér enginn glans,

þó yfir blakti landsins flagg.

40