Embla

						Við vorum komnar niður á Lækjartorg, þegar ég rankaði við

Qiér, hvert við stefndum, og staðnæmdist.

>.Nei, heyrðu nú, Dúni'ín, íinnst þér rétt að eyða svona dásam-

tegu kvöldi á Borginni? Ég held, að það væri skynsamlegra að

ganga eitthvað sér til hressingar í góðviðrinu. Það er nóg að svæl-

'ist á Borginni, þegar ekki er annað betra fyrir liendi."

>,Rétt mælir þú, hin spaka," sagði hún með sinni góðlátlegu

^únni, sem gerði hana svo hugþekka félagssystur. „En mig langar

1 kaffi, lútsterkt kaiii og reyk með."

Eg spurði sjálfa mig, hvort þetta væri unglihgsleg borgin-

niennska, eða hvort taugar hennar væru í því ólagi, að henni fynd-

lst hún þyrfti „strammara". Hún var nítján ára og fannst ekkert

°t eitrað og rammt til að sulla því í sig.

..Komdu lieim með mér, ég skal gefa þér kaffi. Svo löbbum við

s»ður í Skerjaíjörð á eitir."

»Bravó!" sagði hún, og við greikkuðum sporið suður Lækjar-

götu.

— Herbergið mitt lá baðað í geislum kvöldsólarinnar. Glugginn

Var opinn, inn um hann barst ilmur af hálfþornuðu heyi, sem lá

1 smá flekkjum á grashjöllunum við húsið.

^úna lokaði augunum, þandi út nasavængina og teygaði loftið.

»Ó, alveg eins og að koma inn í kvistinn lieima," sagði liún.

Við hengdum upp kápurnar okkar, svo setti ég rafkönnuna í

samband og fór að undirbúa kaiiidrykkjuna, en Dúna liagræddi

ser í bákhöllum hægindastól og lagði fæturna upj) á hnall. Það

var auðséð, að hún var hvíldinni og kyrrðinni l'egin. Eg'virti liana

'yrir mér, án þess að lu'in yrði vör við það. Mér iannst ég sjá tals-

verða breytingu á lienni irá sumrinu áður, er hún kom til bæjar-

uis til þess að vinna. Hún var orðin fullorðinslegri, drættir and-

htsins voru skarjjari, augun höfðu tapað hinu tárhreina bliki

'Jernskunnar, og það var ekki lengur jafn undralétt yfir enni

hennar og brúnum, þreyta og þyngsli voru komin í svijDÍnn. Ég

,;uin óðara ástæðuna fyrir þessari breytingu. Það var sjálfsagt hið

oreglulega líf, sem lialði lúð liana.

Eg ætti líklega að líta betur el'tir henni iramvegis, hún cr þó

aöeins ungiingsstv'dka, sem þarfnast verndar og umhyggju, hugs-

aði ég.