Embla

						stungið undir stól, því að liann hefur það, sem til þess þarf, pen-

mga og áhrifaríka vini. Þú sannar til, að svona manni tekst að

vmna mál, hvað sem málstaðnum líður. Og sá, sem sigrar, hefur

aht mannlegt réttlæti á sína hlið. Þannig skellur skömmin á henni,

°g skaðinn auðvitað líka. Hún er þegar búin að missa atvinnuna,

°o þar með þær tekjur, sem hún hefur lifað af. Og óorð fær hún

af öllu saman, svo að enginn forstjóri vill taka hana í vinnu. Eða

ueldurðu kannske, að þeir vilji hafa svona harðvítugt kvenfólk í

Pjónustu sinni? Nei, ekki á meðan það er ungt og laglegt."

Eg var alveg steinhissa á þessari mælsku. Ég hafði aldrei heyrt

^únu tala svona mikið í einu. Mig grunaði strax, að þetta mál

snerti við einhverju, sem henni væri viðkvæmt, en hvað gat það

Venð? Mér vitanlega þekkti liún hvorugan aðila málsins. Gat það

Verið, að stéttvísi hennar væri svo þroskuð, að hún fyndi til vegna

°fara þessarar ungu stéttarsystur sinnar?

.,Það er víst mikið hæft í því, sem þú segir. Enda ákaflega van-

'uigsað að koma fram með slíka kæru."

»,Hún var asni. Ég endurtek það. En samt öfunda ég hana, því

a<3 hún hefur haft þrek til að verja sjálfa sig, og getur því hiklaust

°g nieð góðri samvizku kært þann órétt, sem hún hefur orðið að

líða. Ég vildi óska, að ég____"

Hún þagnaði, blóðrjóð, og sneri sér undan, til þess að ég skyldi

ekki sjá stóru tárin, sem hrukku af augum hennar.

Mér brá ónotalega, það var eins og hulu væri svipt frá augum

nrinuni. Ég skildi allt í einu, hvers vegna Dúna fylgdist af slíkum

bvennandi áhuga með viðskiptum skrifstofustúlkunnar og for-

stjórans. Ég strauk blíðlega eftir hönd hennar og upp arminn og

spurði: „Hefurðu átt mjög bágt, Dúna mín? Hvers vegna hefurðu

ekki sagt mér neitt?"

Hún liarkaði af sér grátinn og sagði, án þess að h'ta á mig: ,,Það

ef ekki frá neinu að segja."

Svo rykkti hún sér beinni í sætinu og bar kaffibollann upp að

vorunum, en setti hann frá sér aftur, án þess að drekka nokkuð.

„Þú ættir að segja mér, hvað amar að þér, Dúna mín. Þú ert svo

emniana, á meðan þú sýnir engum trúnað. Ef til vill sé ég einhver

r«ð til að Jtjálpa þér, ég er þó eldri og reyndari."

47