Embla

						„Það ev ekki hægt að hjálpa mér," sagði hún svo vonleysislega,

að mér rann kalt vatn milli skinns og hörunds.

Ég ýtti kaffiborðinu frá, færði mig alveg til hennar og spurði:

„Hvað hefur eiginlega komið fyrir? Hefur honum farizt illa við

þig? Ég heíði þó aldrei trúað því, að Einvarður Eldjám væri rudda-

legur maður."

„Nei, það er hann heldur ekki, og það er bani verra. Hann

gengur á það lagið, að láta manni þykja vænt um sig."

„Þykir þér þá vænt um hann, barn?"

„Ekki síðan ég fór að þekkja hann vel, og kannske var mér

bara lilýtt til hans áður. Hann var svo nærgætinn við mig, þegar

ég kom í skrifstofuna, ókunnug og óvön starfinu. Hann sagði mér

vel til og var ekki óstilltur, þó að ég væri sein, eða gerði einhverj-

ar skyssur. Og þess vegna var mér svo ljúft að gera honum sm;í-

greiða."

„Smágreiða?"

„Já, Jiann bað mig stundum að koma altnr í skfifstofuna og

hjálpa sér við eitthvað. Þá gaf hann mér konfekt og sígarettur. Ég

hafði ekki reykt áður, en eftir það fór mér að þykja það gott. Svo

veitti liann mér stundum vín, létt, bragðgott vín. En hann liélt

því ekki að mér meira en ég vildi, og gaf mér sen-sen á eftir, eða

eitthvað annað, sem tók af vínlyktina. Hann bað mig oft að kyssa

sig, þegar við vorum tvö ein. Ég lét til leiðast. Ég hef sjálfsagt ver-

ið örari vegna vínsins, en það var þó mest fyrir það, hvað mér

fannst hann góður og ástúðlegur. Ég vildi, að ég hefði dáið þá,

meðan enn var bjart og glatt yfir öllu.

Mér kom naumast til hugar, að það væri ósæmilegt að.sitja

þannig bak við læstar dyr með giftum manni og kyssa hann.

Hann er mikið eldri en ég, svo að mér lannst eðlilegt, að hann

liti á mig sem hvern annan krakka, og ég er háskalega vön því að

heiman, að við mig sé gælt. í fyrstu gekk hann ekki mjög fast

eftir því, að ég léti vel að lionum, en stríddi mér stundum með

því, að ég væri tepruleg og mér væri sárt tfm sjálfa mig, og svo

væri ég hfædd við hann. Mér þ'ótti leiðinlegt, að liann héldi, að

ég væri hrædd við hann, en hins vegar fór mér að þykja rióg um

ásókn lians. Ég var í vanda stödd, því að ég vildi ekki styggja hann,

og mér fannst ég alltaf eiga hönum eittlivað að þakka. Hann lét

48