Embla

						mig oft fá peninga fyrir aukavinnuna í skrifstofunni. Stundiun

gaf hann mér aðgöngumiða. Manstu þegar ég bauð þér á myndina

„Zigeunablóð"? Miðarnir voru frá honum."

Hún þagnaði. Ég héjt enn um hönd hennar, klappaði henni

við og við, en sagði ekkert, því að ég vissi, að hún hafði enn ekki

lokið frásögn sinni. Þó vonaði ég, að það mesta væri nú sagt.

Hún varp öndinni þunglega.

„Svo er ekki meira um þetta að segja. Þú getur víst ímyndað þér,

hvernig fór."

„Hvernig fór?" endurtók ég. Hjarta mitt sló hraðara.

„Ég gafst upp," sagði hún stutt og sárt.

„Ó, hvers vegna gerðirðu þetta?"

Hún yppti öxlum, vildi ekki tala meira um þetta, vildi hefja

sig yl'ir það og vera köld og sterk, en andartaki síðar seig hún sam-

an í stólnum í hrúgu af ljósu hári og silki.

Eg talaði ekki við hana og snerti hana ekki, vissi, að henni væri

bezt að fá að gráta í friði. Litlu síðar hélt hún áfram að rekja

harnia sína.

„Ég lét sem ég skildi hann ekki, eða tæki hann í gamni. En það

var svo undur erfitt að leika það fyrir honum. Mér datt oft í hug

að iara, en hvarf alltaf frá því aftur, því að mér var eftirsjá í vinn-

unni. Það var einungis, þegar við vorum tvö ein, sem hann lét

uiig ekki í friði. Ég kveið fyrir. þeim stundum, svo að ég svitnaði

a enninu og í lófunum, eins og ég væri með sótthita. Eg reyndi

að komast iijá eftirvinnu og afsakaði mig með öllu hugsanlegu

móti, en auðvitað var það lítil vörn til lengdar. Mér fannst honum

þykja vænt um mig og h'ða illa mín vegna, það hafði talsverð

ahrif á mig. Hann sagði mér frá hjónabandi sínu og heimilislífi,

það var ýmislegt, sem honum'þótti þar að. Þessi trúnaður, sem

hann sýndi mér, veikti mig ennþá meira. Viðnámsþrótturinn smá

pvarr, og svo var hann ekki lengur til. Ég var orðin örþreytt, og

mér fannst, að það, sem hann vildi, yrði að ske.

Ég vissi ekkert, út í hvað ég gekk, og því fannst mér það svo

hryllilegt eftir á. Það leið mér ekki úr minni nokkra stund. Engin

°rð fá lýst, livað mikið ég sá eftir því, sem ég hafði gert. Ég

svaf ekki, ég grét alla nóttina. Daginn eftir var sunnudagur. Ég

fór ekki út úr herberginu mínu, tjaldið var dregið fyrir glugg-

49                                                   v4