Embla

						ánn, Íiurðin læst. Það komu einhverjir og börðu að dyrum, eil

ég sinnti því ekki. Á mánudaginn var ég veik. Það gekk kvefsótt

í bænum, og fólk liélt, að ég lægi í lienni. Þú komst til mín og tal-

aðir um, bvað kvefið befði farið illa í augun á mér og nefið. Ég

var svona þrútin af gráti.

Ég sendi Einvarði uppsögn mína, og ætlaði aldrei að stíga oftar

fæti mínum í skrifstofuna til bans. Hann kom og talaði um fyrir

mér. Ég held, að bann bafi þá komið eins hreinlega fram og hon-

um var unnt. Mér skildist það, að honum þætti ekki svo vænt

um mig, að honum kæmi til hugar að skilja við konuna mín vegna.

Það er sjálfsagt líka þægilegast fyrir liann, að liafa hjohabandið

fyrir skálkaskjól, eins og hann befur gert."

„En hefðirðu viljað giftast honum?"

,,Ég hefði viljað allt til vinna, að fá uppreisn, og mér fannst,

að hann gæti veitt mér hana með því að ganga að eiga mig. Ef

hann Jrefði viljað stíga i þann eld, sem hjónaskilnaður er, og

bindast þeim byrðum, sem bonum fylgja, Jiefði ég trúað því, að

honum þætti raunverulega vænt um mig. Og sú trú befði bætt

mikið.

Eftir að hann fékk mig til að fara aftur í skriistofuna til sín,

finnst mér Jiann vera breyttur. Hann liirðir ekki um það lengur,

hvort liann særir mig. Hann er öruggur, því að bann veit, að hann

getur náð vaidi yfir mér, þegar liann Jeggur sig fram. Hann

veit líka, að ég mundi aldrei skaða hann á nokkurn liátt.

Ég lield, að lionum finnist ég ekki lengur jafn eftirsóknarverð

og ég var, meðan hann hafði enn ekki líeygt mig undir vilja sinn.

Þú trúir því sjálfsagt ekki, en ég er oft á nálum út af því, að lianu

verði leiður á mér og láti mig fara."

„Guð komi til! Geturðu iiugsað þér að lifa við þetta áfram?"

„Ég vil fara frá lionum, en það verður að vera storkun við Iiann,

en ekki þannig, að ég lúpist í burt, eins og laminn hundur. Stund-

um Jief ég verið að hugsa um að senda umsókn, þegar ég lief séð

eitthvert starf auglýst, sem til greina gæti komið fyrir mig, en ég

Jief ekki þorað að sækja um neitt af ótta við, að liann kæmist að

því og ræki mig í Jmrtu. Og farið lieim við svo l)úið get ég ekki."

„Ég skil ekkert í þér, mér fyndist eðlilegast, að þú vildir allt til

50