Embla

						vinna að komast frá honum. Ertu ekki lirædd um, að það fari enn

verr fyrir þér?"

„Það getur varla orðið verra. Hann er búinn að eyðileggja mig,

allt, sem var hreint og ærlegt í mér. Ég he£ ekki ánægju af neinu

íramar. Það er í rauninni aðeins eitt, sem ég vil, seigpína hann.

Og það get ég helzt með því að vera með öðrum karlmönnum og

láta hann frétta af því, eða skilja það á mér. Hann er á móti því,

að ég sé á sífelldu næturflandri. Hann þykist vera það vegna þess,

að ég vinni verr, en ég heid, að það sé fyrir afbrýðisemi."

„Hefurðu verið með fleirum en honum? Guð hjálpi þér,

stúlka."

„Nei, mér er nóg, að liann haldi það. Ég er auðvitað ekkert of

góð til þess að vera með hverjum sem er, úr því sem komið er, en

ég fæ mig ekki til þess.

„Ef þú ert hjá honum, til þess að bíða eftir tækifæri til að hefna

þín, máttu ekki vera þar einum degi lengur. Það gerir illt verra

að ala slíkar haturs- og hefndarhugsanir í brjósti. Það yrði þér

örðugt að koma fram liefnd við þennan mann, fyrst sú hefnd ætti

að vera í því fólgin að meiða tilfinningar lians. Hefndin mundi

lieldur ekki gera þig sælli. Segðu mér í fuilri einlægni, Dúna mín,

heldurðu að þú sért ekki að blekkja sjálfa þig, og að þú sért raun-

ar hjá lionum, vegna þess að þér þykir vænt um hann, en viljir

ekki við það kannast í'yrir sjálfri þér, af því að þú fyrirlítir hann

Jyrir ódrengskap hans?"

„Nei, nei," hrópaði Iiún. Mér fannst, að hún mundi hrópa svona

hátt, vegna þess að hún væri ekki alveg örugg með sjálfa sig.

„Áttu ekki að fá sumarleyfi bráðum?"

„Jú, eftir nokkra daga."

„Og þá ferðu auðvitað heim til foreldra þinna?"

„Ég veit ekki. Mér hefur dottið í hug að vera í tjaldi á Þing-

völlum með tveim stúlkum."

„Nei, farðu heldur heim til þín, eins og það sé ekki sjáU'sagt.

Mamma þín og pabbi eiga von á stúlkunni sinni. Ég veit, að þau

sleppa þér ekki aftur til Einvarðar."

„Heldurðu að ég segi þeim frá því, sem hefur komið fyrir mig.

Aldrei að eilífu. Þau mundu ekki skilja það. Ég skil það ekki einti

51