Embla

						sínni sjálf, að ég skuli vera þessi ræfill. Ég get ekki farið heim til

að ljúga. Skilurðu það ekki?"

Hún var hávær og æst, svo lækkaði hún röddina og talaði stilli-

lega, en sársaukinn lifði í öllu, sem hún sagði.

„Mig dreymir heim á hverri nóttu. Allt er svo hreint og óflekk-

að heima. En það, sem ég snerti við, fær dökka bletti. Ég græt í

svefninum yfir þessum blettum og reyni að má þá burt, en mér

tekst það aldrei. . . . Ég hef sagt þér frá herherginu mínu heima.

Það er kvistherbergi, ljósmálað. Rúmið mitt er hvítgljáð járnrúm,

til þess að gera það hlýlegra er ljósblátt silki rykkt innan við báða

gaflana. Yfir höfðalaginu er mynd af lítilli stúlku, sem er á ferð

í þéttum, dimmum skógi. En hún er ekki ein, verndarengillinn

hennar fylgir henni og bægir öllum ógnum frá henni, Mamma

sagði, að ég þyrfti ekki að vera hrædd, því að ég ætti líka verndar-

engil. Á kvöldin spennti ég greipar og las versin mín. Mér er svo

minnisstætt þetta vers:

,,Mér gott barn gef að vera,

og góðan ávöxt bera,

og forðast allt hið illa,

svo ei mér nái að spilla."

Nú get ég ekki lengur farið með þetta vers á kvöldin. . . . Það er

ofurlítill vogur í ströndina heima. Þar er sjórinn hlýrri en í opnu

hafi. í þessum vogi var ég vön að baða mig með vinstúlkum mín-

um, á eftir lögðumst við naktar á sandinn og létum sólina baka

okkur. Nú get ég ekki farið með þeim framar. Eg á ekki heima í

þeim barnsglaða hóp. Ég treysti mér ekki til að alklæða mig í aug-

sýn þeirra, því að mér finnst ég vera útötuð. Eg veit vel, að eng-

inn getur séð, hvað fyrir mig hefur komið, því að ég ber þess engin

ytri merki, og þó þarf ég alltaf að vera að sannfæra mig um, að

ég sé hrein, og það sjáist engir Ilekkir á mér. Ég er búin að fá ein-

hvers konar þvottasýki, ég læt ekkert tækifæri ónotað til að baða

mig, og mér finnst ég alltaf þurfi að þvo mér um hendurnar.

Hversu lítinn blekblett, sem ég fæ á hendur mínar, þegar ég er að

vinna, hryllir mig svo við honum, að ég verð að fara strax og

þvo hann burt. . . . Það er ungur piltur heima, sem hugsar um

mig. Við lékum okkur saman í bernsku, og það var ævinlega mest

52