Embla

						gaman, þegar við vorum tvö ein. Einu sinni fann hann fallegan

hörpudisk og gaf mér hann, þó að sýslumannsfrúin vildi kaupa

hann af honum. Þegar við vorum í barnaskólanum, sagaði hann

ut vegghillu handa mér. Við lásum saman undir tímana, en krakk-

arnir stríddu okkur, svo að við urðum i'eimin og forðuðumst

hvort annað. Eftir ferminguna fór ég í skóla á liverju hausti. Á

sumrin hjálpuðum við til sitt á hvoru heimili, svo að það var

naumur tími til samveru. En það var alltaf gott að finnast. Þegar

eg var að fara suður í fyrra, sagði hann við mig: „Ég ætla að flýta

mér að verða maður, svo að ég megi segja þér, hvað mér býr í

"Ug." Ég vildi ekki, að hann segði meira, ég var svo örugg með

það, að hann biði eftir mér, á meðan ég áttaði mig á, hvað ég vildi.

Nú get ég ekki látið liann sjá mig framar, því að þó engan annan

grunaði neitt, mundi hann geta lesið hugsanir mínar og séð,

lwað ég er orðin spillt. ..."

Hún grúfði andlitið í arma sína, ég heyrði, að hún grét í hljóði.

Kvöldbjarminn dvínaði. Það kulaði meira inn um gluggann. Nótt-

in seig að. Ég hugsaði um hennar „aldrei framar". Það var eins

og viðlag í sorgarkvæði.

„Þú verður að fara heim til þín. Langar þig ekki til þess?"

„Langar," sagði hún döpur. Orðið sveimaði í loftinu.

„Væri þér hjálp í því, að ég færi með þér?"

Það birti yfir bláum augum hennar, og grátdrættir andlitsins

mýktust við bros.

,,Það mundi hjálpa mér mikið. En geturðu það?"

„Eg vona það. Svo skaltu rétta æskuvininum þínum litlu hönd-

ma þína og fela þig handleiðslu lians. Umfram allt máttu ekki

halda, að þú hafir drýgt óbætanlega yfirsjón. Þú ert bara lítil

stúlka, sem hefur ratað í raunir. Sólmyrkvi hefur skyggt á æsku-

gleði þína, en það birtir til, og þú verður aftur glöð. Þegar

þú Iiefur fyrirgefið sjálfri þér, er þér allt fyrirgefið. Nú ætla ég

að þvo burtu tárin þín og fylgja þér heim. Og ég ætla að sitja hjá

þér, þangað til þú ert sofnuð."

— ,,Ég vil sofna frá söng," sagði hún um leið og hún lagðist á

koddann. „ViltU spila fyrir mig plötuna, sem liggur efst."

Eg leit á nafn hennar, um leið og ég setti hana á grammófóninn.

Þetta var síðasta lagið, sem Elsa Sigfúss hafði sungið inn á hljóm-

53