Og enn kvað hún aðra vísu: Þórr brá Þvinnils dýri Þangbrands ór stað löngu, hristi blakk ok beysti barðs ok laust við jörðu; muna skíð of sæ síðan sundfært Atals grundar, liregg þvít liart tók leggja, hánum kennt, í spánu. Eftir það skildu þau Þrangbrandur og Steinunn. (Sambr. Njáhi 102. kap, og Kristnisögu 8. kap.) Skýringar: Þvinnils dýr: skip; barðs blakkr: skip; beysta: slá, mola; Atals grnnd: sjór; sjávar skíð: skip; nvuna( mun-a): mun ckki; þvít (því at); því að. l'orr brá hinu langa skipi Þangbrands úr stað, hrisli það og braut og laust því við jorou; skipið mun ckki síðan sundfært (sjófært) um sæ, því að harður stormur, sendur :lf l'órs hendi, braut það í spón, 59