Embla

						GUÐRÚN HALLSDÓTTIR

(1832-1911)

Guðrún Hallsdóttir fæddist 1832. Hún var gift Magnúsi Jóns-

syni frá Bólu og bjtiggu þau þar og í Litladal í Blönduhlíð. Eftir

að Guðrún liafði misst mann sinn, var liún hjá börnum sínum

ýmsum, en lengst hjá Eiríki syni sínum í Axlarhaga, þar sem hún

andaðist 1914.

Guðrún var ágætlega hagmælt og hraðkvæð með afbrigðum.

Vísum sínum hélt hún ekki til haga og lét lítt á þeim bera, og

eru því margar þeirra týndar. Meðal barnabarna Guðrúnar eru

þau systkinin Ólína Jónasdóttir, skáldkona á Sauðárkróki, og

Hallgrímur Jónasson, kennari við Kennaraskólann í Reykjavík.

Ýmsar snjallar vísur eftir Guðrúnu munu vera í fórum manna

nyrðra og þá einkum í Skagafirði, en því miður vannst eigi tími

til þess að afla þeirra nú. Væntum við þess að geta síðar. birt

gleggra sýnishorn af kveðskap hennar.

Vísur þær, sem hér fara á eftir, eru teknar eftir frásögn Hall-

gríms.

Um burnirót, sem óx í bæjarveggnum og var að fölna í fyrstu

haustnæðingunum, gerði Guðrún þessa vísu:

Svona hljótum hníga vér

liels við rótið stríða,

sem bliknuð hrjóta blöð af þér,

burnirótin fríða.

Vorharðindi

Hölda eyðist heyja búr,

hlýju sneyðist dalur;

stendur heiðum ákaft úr

andi neyðar svalur.

(iO