Embla

						Þegar fyrsta nýgræðinginn kól í vorharðindum, kvað Guðrún:

Heljardrunga hjörinn ber

hefur stungið blómin.

Svona unga íjörið fer

fyrir þunga dóminn.

Haustvísa

Sumarið varð að svífa' á braut,

sem ákvarðað trúum,

lagði arð og yndi í skaut

ýmsum jarðarbúum.

Er Guðrún i'ór seinast frá Erémri-Kotum', heimili dóttur sinnar,

Þóreyjar, móður Ólínu og Hallgríms, og reið niður Norðurárdal-

inn, gerði hún þessa vísu:

Kveð ég hér það kærast finn.

Kjör mín gerast falin,

hvort það er í síðsta sinn,

sem é<>' fer uni dalinn.

Við Hallgrím, dótturson sinn, kastaði Guðrún einu sinni fram

þessari vísu, er hann var að brölta upp í kjöltu liennar:

Undur hlýjan unað iinn

út frá höndum þínum,

þegar litli lófinn þinn

leggst að vanga mínum.

I'essa vísu kvað Guðrún við sérstakt tilefni, er hér verður ekki

getið nánar:

Trauðia þorna tár á brá,

til er svona hagað.

Það var morgni æsku á

öðruvísi lasað.