Embla

						Valdis Hallilórsdótlir:

SURTSHELLISFOR

l'að var heitur og bjartur vordagur 1929. Fjórar ungár stúlkur

nðu úr lilaði á Ásbjarnarstöðum, Ása frænka og Stína frænka,

báðar úr Reykjavík, Inga Lísa frá Stokkliólmi og ég frá Ásbjarn-

arstöðum. Undanfarna daga hafði ég reitt þær á ýmsa fræga og

tagra staði í Borgarfirði, svo sem að Reykhohi, Hreðavatni og í

Norðtunguskóg. Nú var ierðinni heitið í Surtshelli.

Strax og út iyrir túngirðingu kom, og við heyrðuni ekki lengur

leiðbeinandi skipanir eldra fólksins, — að við skyldum fara hægt

iyrst í stað, vegna blessaðra hestanna, sem teknir voru fullir úr

haganum, — létum við þá spretta vel úr spori, og fundum ekki,

að það væri þeim neitt á móti skapi.

Asa og Stína sátu eins og kempur á hestbaki, en Inga Lísa hélt

ser ýmist í hnakkkúluna eða faxið, samt var liún ekkert hrædd á

hesti, en Jiafði aðeins vanið sig á þetta frá byrjun reiðmennsku

sinnar. Og það varð eitt af mörgu, sem gerði okkur glatt í geði,

l^essa hláturmildu vordaga.

Angan rauðra og hvítra melablóma fyllti loftið, og lyngbrekk-

urnar gáfu fyrirheit um bláber, er liði á sumar, þótt ekki væri

lengra liðið á vorið en það, að gleði ástarinnar var enn ekki horfin

ur rödd spóans og lóunnar.

Til hægri liandar gnæfði pýramídi Baulu yfir Grjótháls og

Helgavatnsskóg. Á vinstri hönd var Síðufjallið með græna stalla

og svört klettabelti, en fram undan, til vesturs, blasti Borgarfjarð-

arhérað, fagurt og frjósamt, með útverði sína: Skarðsheiði og

Hafnarfjall, sem bjuggu, eins og venjulega, yfir ótrúlega bláum

og Iivítum töfrum.

63