Embla

						„Nei, guð forði okkur. Fróði var sóma-karlmaður, en ekki sek

kona," upplýsti ég. „Hann byggði fyrstur þarna." Og ég benti á

Fróðastaði.

Gatan lá meðfram hlíðinni, með mjólkurlita Hvítá á aðra

hönd. Handan hennar Hálsasveitin, en fram undan, lengst í suð-

austri.'skinu hvítar jökulbungur, Eiríksjökull, Langjökull og Ok.

Oft var áð í blágresisbrekkum við fallega læki. Hestarnir fengu

klapp á kinn og vatn og gras í svanginn. En við lögðumst í brekk-

una, mösuðum, hlógum og skynjuðum vorið.

Og áfram var haldið fram hjá einum sveitabænum af öðrum,

þar til komið var á móts við Bjarnastaði.

„Hingað förum við heim og heilsum upp á Þorbjörgu afasyst-

ur." — Það voru mín orð.

Hún var lítil, grönn, iétt á fæti og teinrétt í baki, þótt komin

væri yfir áttrætt.

— Ég sá hana aftur í sumar, eftir 15 ár, þá komna á seinni hluta

tíunda tugarins. Enn var hún bein í baki og mjúk í hreyfingum.

En hárið var orðið hvítt. —

Frá Bjarnastöðum fórum við vel haldnar, og hestarnir einnig.

Mér er ekki grunlaust, að gamla konan hafi lofað „blessuðum

hestunum" að seilast með snoppuna dálítið út í hlaðvarpann.

Nú byrjaði að votta fyrir kjarri í hlíðinni og meðfram vegin-

um. Það smáhækkaði, er austar dró, og varð að skógi.

„Sjá, himins opnast hliðl" Og ég hélt opnu hliðinu að Gils-

bakkalandi, meðan stelpurnar héldu þangað innreið sína. Þær

voru á sama máli. — Þetta var himneskur staður. Skógur, lyng,

reyr, öll liugsanleg blóm, lítil, tær bergvatnsá og jöklar í baksýn.

Við fórum af baki á mjúkri flöt við Hraunána. Hinum megin

við ána reis hraunveggur með slútandi hríslur í sprungum. Svo

var farið úr sokkunum og vaðið yfir ána. Vatnið var ekki kalt,

eftir svona heitan dag.

Sólin var tekin að lækka á lofti, er lagt var af stað úr þessum

áningarstaðnum.

Við riðum yfir hraun og í gegnum skóg. Margir fallegir staðir

Ireistuðu okkar að fara af baki. En við vildum ekki þurfa að vekja

upp í Fljótstungu. Þarna var Gilsbakki á gilsbakkanum uppi í

65