Embla

						Tarir bergvatns-

fossar streyma

uiidan shógi

vuxnu hrauni,

niöur i sholgráll

juhulvatn Hvitúr,

á móts við Gils-

b/ihha

hæðunum. Og við fórum að reyna að skýra Ingu Lísu frá ástar-

ævintýri Gunnlaugs ormstungu og Helgu hinnar íögru. Hvað

Gunnlaugur hefði verið mikið skáld. Hrafn hefði h'ka verið skáid.

Það liefði þótt mikið varið í skáldskap á íslandi á þeirri tíð, og

jafnvel kóngar og jarlar í útlöndum liefðu kunnað að meta skáld-

skap í þá daga.

Loks sáum við fyrir endann á Hvítársíðunni.

,,Þetta er Fljótstunga," kölluðum við Ása báðar í einu. Bærinn

blasti móti okkur utan í brattri brekku. Svelgurinn heita renni-

sléttar grundir neðan við túnið. Þar var sprett úr spori. Gömul

kona birtist í dyruhum með kíki á lofti. Það var amma. Þegar hún

kom að Fljótstungu í fyrsta sinn, var hún ung Reykjavíkurstúlka.

Nú var hún öldruð sveitakona. Á eftir henni kom litla frændfólk-

ið, börnin hans Bergþórs sonar hennar og Kristínar konu lians.

En þegar við vorum komnar í hlað, stóð allt heimilisfólkið fyrir

dyrum úti og bauð okkur velkomnar.

— Þreyttar og sólbrenndar lögðumst við til sveins í bláu stof-

60